I’m just the dice in your hands.

Nu beleef ik even een blij moment, aangezien ik eindelijk mijn samenvatting van m’n handboek voor Moderne Nederlandse Letterkunde heb voltooid. Dat kostte even wat moeite, maar dan heb je ook wat (namelijk: 28 pagina’s literatuurgeschiedenis). Dus, yay! Het mocht trouwens ook wel, want vannacht droomde ik het over het postmodernisme. Ik weet niet meer precies hoe en wat, maar dat het vreemd is om over zo’n vaag en veelomvattend abstract begrip te dromen, weet ik wel.

Nu heb ik even een lunchpauze. En die lunchpauze ga ik gebruiken om nog even te ratelen over mijn paardrijden van gisteren. We gingen namelijk springen – goh, wat een verrassing in onze springles – in de binnenbak. We hadden een vrij ruime dubbelsprong opgebouwd, met ongeveer drie galopsprongen er tussen. We gingen eerst gewoon twee kruisjes springen en daarna legde Jolanda onder de laatste hindernis vier pionnen. De bedoeling was namelijk om van het springen iets meer een uitdaging te maken, door schrikelementen toe te voegen. Nou, de pionnen werkten niet, want alle pony’s en paarden kéken er niet eens naar.

Nadat van het eerste kruisje een steil was gemaakt, hing Jolanda haar bodywarmer over de laatste hindernis. Igor sprong er zonder poespas overheen, maar pas toen Shadow geweigerd had, werden de anderen wakker en begon ze ook aan (pogingen tot) weigeren. Volgende uitdaging werd een grote, wit/rode, sjabrak over de laatste hindernis. Dat zorgde voor veel sensatie: weigeringen vanuit volle galop, die de gemiddelde sliding stop evenaarden (Shadow, Romeo), paarden die de hindernis niet uit het oog willen verliezen en hun benen zo hoog optillen dat zichzelf bijna tegen hun neus schoppen (Igor), paarden die eroverheen lijken te springen, maar dan hun kont naar de hindernis toekeren (Romeo, Orlanda), paarden die vanuit stilstand toch nog maar springen (Igor) en een, niet al te ernstige, val van het meisje op Orlanda.

Uiteindelijk lukte het iedereen om de hindernissen meerdere keren te overwinnen en gingen we nog een paar keer de verhoogde dubbelsprong springen, zonder obstakels. Needless to say dat we ook echt veel lol hebben gehad bij het voorspellen van een weigering. Zo sprong het kleine en jonge ponytje Nicky álles en weigerde springveteraan (en eersteklas lastpost) Romeo uit het niets. Het was dus een hele leuke en ook vooral leerzame les ^^

Peace!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s