There’s a space here, there’s a void I need to find

Dream Theater – Innocence Faded

“Gij zult uw post beginnen met poëzie.”

Oke.

“En zo geschiedde het.”

Inblazing

Als iemand die van je houdt niet van je houdt
maar je wel op wil eten terwijl je geen appel  bent
noch de wortel uit drie, dan mag nee niet
en kan ja niet
een raadsel dat je rok na rok
afpelt als een ui, treurwerksgewijs
tot alle generaties op zijn
en een stem klinkt
die op oudtestamentische toon beveelt
zit niet zo te kutviolen

K. Michel – Waterstudies (1999)

Toelichting:
In nogal wat gedichten wordt er dan ook expliciet gerefereerd aan taal en de verhouding tussen taal en werkelijkheid. Centraal daarbij staat de gedachte dat taal en werkelijkheid elkaar niet dekken. K. Michel laat dat in het volgende fragment (uit Waterstudies) zien door geijkte beeldspraak letterlijk te nemen en de verwijzende functie van taal daarmee te problematiseren. (Literatuur van de Moderne Tijd)

Naast het feit dat ik het gewoon een mooi gedicht vind, heeft meneer Michel (naast een hele berg andere poëten) heeft wel een punt. Wat kun je nu eigenlijk met taal zeggen? Niet bijzonder veel, als je erbij stilstaat. Je vervalt altijd in dode metaforen (kijk, nu ook weer), zonder de werkelijkheid te benaderen. De discrepantie tussen taal en realiteit is te groot. Toch, wanneer we communiceren, begrijpen we elkaar over het algemeen. We kunnen betekenisvolle gesprekken voeren en betekenisvolle teksten produceren. Best fascinerend.

Tot zover het taalfilosofische gehalte van deze post. Ik zag zonet een schattige hommel in het web van een hongerige spin vliegen. Toevallig had die spin zijn web voor mijn raam gemaakt, zodat ik het gebeuren eens goed kon beschouwen. De spin zat waarschijnlijk boven het kozijn de kat uit de boom te kijken, toen de hommel achteloos, zoals alleen hommels dat kunnen, in zijn web wapperde. Spin werd meteen actief en naderde Hommel met enige voorzichtigheid. Hommel paniekte en paniekte nog meer en raakte verstrikt in het web, waarna Spin hem in begon te kapselen. Einde Hommelleven.

Nee hoor. Zo ging het niet. Hommel worstelde zichzelf vrij en zoemde geschrokken weg en Spin moest nog even wachten op zijn lunch.

Daarentegen heb ik al geluncht en ga, na het doorneuzen van een paar aantekeningen, nog even de stad in. Vermoed ik.

Peace!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s