‘Start wearing purple’ aka Roskilde Festival verslag, pt. I

White Lies – Fifty On Our Foreheads

Weer thuis! Zojuist heb ik nog wat troep opgeruimd, de wasmachine aangezet, gesopt, gestofzuigd, gecentrifugeerd en was opgevouwen. Toen werkte ik me door een stapel mail heen en negeerde ik vooral onze vreetzuchtige aandachtopslurpende huisdieren, ook wel bekend als Timo en Pip. En nu! Nu is het verslagtijd (:

THINK

Zaterdag 27 juni

Na een nachtje bij Marieke gebivakkeerd te hebben, zitten we (Aline, Annemarie, Marieke, ik, hond Libra, pake, beppe, Annelisa, Nanou, hond Kwint (?)) om 6 uur ’s ochtends in de auto, om op weg te gaan naar Denemarken, Vig. Rond een uur of 5 komen we aan en begint het rondlopen, uitpakken, bedden tellen, wasmachine zoeken en gruwelen over de witte bekleding van het meubilair. ’s Avonds koesteren Marieke en ik ons voorlopig laatste nachtje slapen op een matras..

Zondag 28 juni

De eerste festivaldag! We willen redelijk vroeg aanwezig zijn en om een uur op 12 ’s middags staan we dan op de parkeerplaats. Daarvoor hadden we nog gepind in Roskilde City. Om even een beeld te scheppen: onze rugzakken zijn loodzwaar, het is bloedheet, de spoorbrug is wiebelig en eng, de campings zijn VOL, onze rugzakken zijn nog steeds zwaar en we worden lichtelijk wanhopig. Dat worden we nog meer nadat Marieke zonder resultaat terugkomt van haar zoektocht naar een vrij plekje. We besluiten het beoogde doel, camping G, maar op te geven en verder te zoeken mét rugzakken op camping H. We lopen op een pad en opeens OMG! daar is een vrije plek! We verwachten dat deze plek bezet is, maar zetten toch zo snel mogelijk onze tent op, die daar ook de rest van de week gelukkig heeft gestaan.
Dan is het tijd om uit te puffen op onze nieuwe stoeltjes en op de kaart (hier de originele kaart) eens op zoek te gaan naar het meertje. We stippelen een route uit, trekken onze bikini’s aan en nemen al gauw een heerlijk verfrissende duik in het overigens zeer modderige water. Daarna verkennen we het terrein een beetje en maken we kennis met de sanitaire voorzieningen die Roskilde ons te bieden heeft. Dixies met open gaten; doorspoelen zit er dus niet in, en zeven à acht werkende kranen op een modderig stukje grond voor onze hele camping. Ondertussen is het ook alweer etenstijd, wat een heel avontuur is op zich, maar we eindigen met een maag gevuld met puree en witte bonen in tomatensaus.
We gaan nog even naar het deel van het festivalterrein dat al geopend is en dansen op het ons onbekende Von Dü, waarna we bij onze tent wat Zweedse raadsels oplossen en de OOR lezen. Een goede nachtrust zit er niet in, aangezien iedereen minimaal twee boxen van minstens een halve meter heeft meegenomen. Om een uur of 12 ’s avonds schallen er dus vijf verschillende soorten luide muziek in onze oren.. Onze eerste kennismaking met Camp Buff en Camp Crazy Legs is dus een luidruchtige.

Maandag 29 juni

Na deze eerste nacht staan we wat onwennig op. Het is wederom een warme dag, iets wat de hele week nog zo zou blijven. We lezen of puzzelen wat en ondanks de bewolking besluiten we toch even te gaan zwemmen. ’s Middags gaan we naar camping B, waar een inlineskate show aan de gang is. Elke camping heeft namelijk zijn eigen speciale activiteit: een meer, een skatebaan, een bioscoop, of, in ons geval, een plaats waar de radio-uitzendingen plaatsvinden. De skateshow is echt ontzettend cool om te zien!
Dan lopen we weer terug richting onze camping, om af te slaan richting het festivalterrein, waar we in het Pavilion Jr. The Telstar Sound Drone aanschouwen. Leuk, maar soms een beetje langdradig. Overigens zijn dit nog niet de ‘echte’ festivalbands, het zijn beginnende bands van een hoge kwaliteit uit Scandinavië, die de optredens tijdens de warming-up verzorgen.
Eenmaal weer aangekomen bij onze tent, ontdekken we dat onze buren de hand hebben weten te leggen op megafoontjes à la Mark.. Hurray. Daarom gaan we maar kokenetenafwassen, wat grofweg twee uur in beslag neemt. Dat is de charme van kamperen, alles neemt meer tijd in beslag dan normaal. Na wat tentgehang besluiten we weer naar het festivalterrein te gaan, om ontzettend veel jolijt met Bodebrixen te hebben. Omschrijving: ‘They play semi-electronic pop music with a sweet pain in the side and lots of handclaps, lalala harmonies and jazz piano.’ Feestje dus!
Eenmaal weer bij de tent zittend met wodka GP en échte festivalbekers, komen Marieke en ik tot de conclusie dat de security tijdens concerten flink z’n best doet. Overal staan mensen met oranje Crowd safety-hesjes, die bekers water uitdelen en mensen die op een ander z’n schouders zitten naar beneden dirigeren. Al die waakzame ogen maken dat je je veilig voelt. Soms is de beveiliging zelfs een beetje overbodig, want het publiek is bijzonder coulant.

Dinsdag 30 juni

Het is ’s ochtends warm. Ik val op m’n stoel, buiten de tent in slaap; Marieke in de tent, zonder stoel. Onze alomringende buren hebben de gebruikelijke herrie en er staat een enorme rij bij de kranen. Vrij standaard dus. Dat klinkt een stuk verschrikkelijker dan het eigenlijk is :P We zoeken weer de verkoeling van het meertje en een ijsje op, waarna we ’s middags, als het iets koeler is, naar het festivalterrein gaan. Daar maken we gretig gebruik van de mogelijkheid om gratis te internetten en raken we gefrustreerd door cijfers en mails die er nóg niet zijn. Het is toch wat. We zoeken de schaduw van het Pavilion op en luisteren naar de aparte klanken die het IJslandse Kira Kira maakt.
Omdat het wat bewolkter wordt en de radio regen voorspelt, besluiten we na MFMB maar alvast te gaan koken, dan hebben we dat in ieder geval gehad. Gelukkig blijft het droog en na een vlotte afwasactie staan we vooraan bij Giana Factory. Tijdens de soundcheck van de volgende band drinken we cocktails (voor het eerst tequila!) en wapperen wat met shiny glitterpalmboompjes. Bij de Noorse semi-black metalband Kvelertak (Noors voor ‘suffocation’; hoe ironisch) staan we ook vooraan, maar het publiek begint meteen enthousiast te moshen en ons te pletten, waardoor het ons iets te heet onder de voeten wordt. Wij gaan in plaats daarvan genieten van een dure, heerlijk warme en verfrissende douche. Dat is ook wel nodig, want naast al het gezweet door het warme weer, is er ook nog een flinke laag fijn Roskildestof op ons geland.
We doen daarna nog een rondje camping, want het is ontzettend vermakelijk om te zien hoe alle verschillende Camps zich hebben uitgedost. Camp La Santa bijvoorbeeld is volledig in kerstsfeer, compleet met mistletoe, kerstslingers, baarden en roodwitte outfits. Regelmatig moet je limbodansen om verder over het pad te kunnen en ook zie je de meest creatieve uitspattingen met behulp van ducttape en lege bierblikjes. Dat er zo nu en dan iemand in een krokodillenpak voorbij komt, verbaast ook niemand. Het verbaast ook niemand wanneer twee meisjes en een random jongen bij een random Camp hyperactief rondspringen op Smells Like Teen Spirit.

Ondertussen ben ik 1219 woorden verder en dat vind ik wel even genoeg. De rest van het verslag zal in de loop van de week komen. Voor foto’s raad ik u allen aan om de Space van Marieke in de gaten te houden; ik vermoed dat ze daar binnenkort haar foto’s wel zal gaan plaatsen.

Peace y’all!

Advertenties

4 Reacties op “‘Start wearing purple’ aka Roskilde Festival verslag, pt. I

  1. Hond heet Quint. Want het moest een naam met een Q zijn… hij heette al zo toen hij bij mn pake en beppe kwam… tot groot genoegen van mn beppe >.<

    En ik las ergens dat Camp Find Wally de CampOfTheYear-prijs heeft gewonnen ^^

    En de foto's komen binnenkort (hoop ik…), zodra ik zin heb ;)

    • Op één of andere manier vermoedde ik al dat het Quint was.. Maar ik vond Kwint leuker, want dat is muzikaler :P

      En hoera voor Camp Find Wally! Ik vond dat de Crazy Legs ook wel een award verdienden..

      • you sure? tis toch echt een quintet… of ga je ook 60’s doen en voor kwintet? dan moet ik toch zeggen dat ik Quint muzikaler vind, al is het alleen maar om het feit dat de spelling minder gewoontjes is…

        • Nee, het heeft te maken met intervallen: prime, secunde, terts, kwart, kwint, sext, septime, octaaf. Voor meer informatie: vraag je vader, vraag mij morgen, kijk in mijn muziekboeken, of google ‘t.

          En volgens mij is het toch eerder kwintet dat quintet.. Maar volgens mij zijn er sowieso vrij weinig kwintetten.. maar misschien ligt dat aan mij en mijn beeld van kamermuziek ^^’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s