‘Start wearing purple’ aka Roskilde Festival verslag, pt. II

Elbow – Grounds for Divorce

Woensdag 1 juli

En dan is het 1 juli, wat het 2-jarig jubileum van Tim & Margje betekent <3 Verder is de ochtend vrij standaard, want het is natuurlijk weer warm. We zoeken hier en daar wat verkoeling, gaan naar het Pavilion om The 20Belows te aanschouwen, maar daarna zoeken we toch weer de koelte van de partytent van onze buren op. Buren, altijd handig. Vooral als ze er niet zijn en dus ook geen luide muziek draaien :P We hebben ook al enige rivaliteit tussen onze twee overburen (tja, we kwamen bijna om van de buren..) bespeurd: zodra Camp 1 de muziek aanzet, draait Camp 2 ook onmiddellijk de volumeknop omhoog. Wat zo ongeveer de hele middag doorgaat, tot één Camp verstandig blijkt te zijn en de muziek uitzet. Het andere Camp volgt dan natuurlijk meteen weer dat voorbeeld.. *rolt met ogen*
Omdat het alweer etenstijd is, gaan we weer naar de kookzone, waar we ons verbazen over de e-nor-me barbecue die een groep mensen heeft meegenomen. Grootte Dat-is-toch-niet-méé-te-nemen?! Later blijkt dat ze deze gewonnen hebben. Eén van de meisjes van de groep kijkt nogal bedenkelijk naar onze ietwat klonterige champignonnensoep en vraagt wat het is. Marieke: “Yeah, it’s looks pretty disgusting..” Meisje: “Oh, but I’m sure it will taste pretty decent!” (Ze had overigens gelijk). Toch biedt ze ons nog wel haar pastasalade aan :P
Na de afwas op naar Kellermensch, die veelbelovend naar uit het programmaboekje naar voren komt. De eerste indruk is die van een aparte band, die uit zeven en soms acht personen bestaat. ‘Progressive metal’ koppel je namelijk niet meteen aan mensen in een onberispelijke outfit, inclusief shiny spencer en mét tatoeages. Dat er dan ook nog een mannelijke en vrouwelijke violiste, een contrabasser, een grunter die ook op een oud orgeltje speelt en een stuk of drie gitaristen zijn, maakt het geheel er niet normaler op. De rustige violisten contrasteren enorm met de neurotische, overactieve, gitaarkapotrammende zanger en gitarist. Marieke’s commentaar op de kapotte gitaar: “*lichtelijk verontwaardigd* Nou, hij had ‘m ook wel aan mij mogen geven hoor!” Anyway, weer een concertervaring rijker. En muziek maken kunnen ze. Hierna feesten we nog even op zigeuner-like-band Tako Lako en dan gaan we terug naar de camping.
Hier voeren we enkele semi-wetenschappelijke experimenten uit (we hadden namelijk, zoals Tim benadrukte, geen nauwkeurig opgestelde hypothese en meer van die dingen (lees: flauw)). Zo trappen mensen rechtopstaande, lege blikjes Golden Power, die midden op het pad staan, niet om. Zodra ze op hun zij liggen, worden ze platgetrapt met een agressie waar je versteld van staat. Een ander experiment is het etensexperiment. Koekjes vallen meer in de smaak bij toevallige voorbijgangers dan snoepjes. Snoepjes worden totaal niet aangenomen (misschien omdat mensen in hun achterhoofd altijd horen: “Geen snoepjes van vreemde mensen aannemen!”), koekjes wel, met enige overtuiging. Daarnaast gaan Denen uit van het slechtste in de mens: “Is there something on it?” “No, of course not!” “But why are you giving free cookies away?!” “Because we’re being nice!” Ow, en we genieten nog even van een gloeiknakstokjes (you know, you know…) regen!

Donderdag 2 juli

07:40: de partytent van onze achterburen is verdwenen, een deel van onze gloeiknakstokjes is weg en als klap op de vuurpijl is de kerstboom van de Crazy Legs ook foetsie. Gelukkig is hun ballon er nog wel.
Met deze schokkende ontdekkingen begint dan de eerste Echte Festival Dag. Deze wordt door Camp Buff ingeluid met een The Cure halfuurtje; altijd leuk ^^
Omdat het festivalterrein pas om 17:00 geopend zal zijn, ga ik, in een poging om de tijd te doden en de warmte te ontlopen, naar de bioscoop, waar ik samen met 899 man naar Wall-E kijk. Wat een ontzettend schattige film :3 *is nog steeds helemaal lyrisch* Marieke en ik brengen daarna het grootste deel van de middag door onder de grote tent op palen die op onze camping staat. Daar ontmoeten we ook twee andere Nederlanders (die ons herkennen aan de OOR die naast m’n stoel ligt; typisch), die ‘even een dagje Roskilde doen’. Na een tijdje kletsen en het uitwisselen van pennen en programmaboekjes besluiten Marieke en ik onze schoenen aan te gaan trekken en naar het festivalterrein te lopen.
Eenmaal binnen komen we tot de conclusie dat het echt HUGE is. We beginnen de dag met Wolves In The Throne Room in Odeon, wat later min of meer onze stamtent zal blijken te worden. We vervolgen met Social Distortion, maar het is behoorlijk warm in Arena (understatement). Volbeat wordt onze eerste Orange Stage ervaring en als laatste plakken we The Gaslight Anthem erachteraan. Die blijken ontzettend leuk te zijn! En eigenlijk zijn we daarna al best wel moe door alle drukte en warmte. Kanye West kan ons toch niet boeien (wat de OOR recensent ook mag zeggen), dus in die tijd checken we even onze mail. Daarna zondigen we door niet naar Trentemøller te gaan, hoewel een aantal mensen menen ons mee te moeten slepen. Nee.
Conclusie van de dag is dat je vrienden maakt met koekjes uitdelen: de jongen die gisteren zo achterdochtig was, maar uiteindelijk toch een koekje meenam, herkent ons eerder op de dag en roept nog: “Hey girls, thanks for the biscuit last night!” Komisch (‘:

Vrijdag 3 juli

’s Ochtends wordt onze tent stormproof gemaakt, aangezien het weerbericht een zeer regenachtige storm voorspelt. Daar is ’s ochtends trouwens nog niets van te merken, dus ik ga weer een film kijken; Gone With The Woman. Gebaseerd op een Deense roman en erg hilarisch. Ook hilarisch is de Naked Run voorrondes, die gehouden worden. Onze campingextra is dus de radio, waar Pat en Vic tijdens de Engelse uitzending testen hoe Deens ze eigenlijk zijn, verzoeknummers draaien etcetcetc én ze houden zich bezig met de Naked Run, die traditioneel op zaterdag wordt gehouden. Hierbij vallen gratis tickets voor de editie van volgend jaar te winnen. Maar oke, vandaag dus de voorrondes. Aangezien wij onder de grote tent die recht tegenover het radiostation zit, zitten, kunnen we dit gebeuren mooi volgen. Zes naakte jongens staan ingevet met olijfolie klaar om een menselijke piramide te vormen, wat ze na een paar mislukte pogingen ook nog lukt! Dan worden de kandidaten de camping opgestuurd, waar ze zo snel mogelijk een bikini moeten zien te bemachtigen. Dat is niet alles, want de bikini moet ook nog correct worden gedragen (en dat schijnen de meeste jongens nogal moeilijk te vinden). Drie jongens komen snel terug mét bikini, één keert naakt terug, eentje na een tijdje met een zelfgefabriceerde bikini van feesthoedjes en ducttape en wanneer de wedstrijd eigenlijk al is afgelopen, verschijnt de laatste nog eens in bikini. Maar, na de terugkeer van de eerste drie, begint de volgende afvalronde: de jongens moeten op It’s Raining Men zo goed mogelijk dansen en het publiek beslist dan wie gewonnen heeft. Geen commentaar verder daarop. Ik zeg alleen dat ik nooit meer normaal It’s Raining Men kan luisteren, dat zegt vast genoeg (;
Eenmaal op het festivalterrein beginnen Marieke en ik onze dag rustig met First Aid Kid, die optreden in het gezellige, maar warme, Astoria. Ze spelen onder andere een cover van Fleet Foxes, wat daarna voor ons op het programma staat. We banen ons een weg door de drommen mensen en langs rijen stalletjes met kleding, om bij weer bij Arena te komen. We nemen niet de moeite om ons binnen in de tent te worstelen, maar gaan in de schaduw zitten. Toevallig wel net onder een boom waar een stel mensen in probeert te klimmen ^^’ Dan is het tijd voor Isis, waar ik het verrassend rustig vind. Dit komt misschien ook doordat Faith No More rond deze tijd ook begint te spelen. Wij verplaatsen ons spoedig ook in die richting en zitten in de schaduw van een groepje bomen naar de mega schermen (50 vierkante meter) van Orange Stage te kijken, waar de zanger bij het verlaten van het podium in zijn microfoon een megafoontje “We are the champions” laat spelen xD We springen nog even rond op de enthousiaste klanken die Friendly Fires maakt en ik luister nog naar de Ierse klanken van Frightened Rabbit.
Hierna spoelen we aangekoekte zandlaag van ons af en gaan naar The Mars Volta, waar ik het in tegenstelling tot bij Isis verrassend druk vind. Ons programma is dan nog lang niet afgerond, want het is nog maar 22:00 en we hebben nog concerten in de planning tot minimaal 03:00 uur. Zo willen we natuurlijk nog Oasis zien, dus gaan we naar de Orange Stage en zingen we met de overige 59.998 mensen mee met Wonderwall. Geweldig. Aonceinalifetimexperience. Naast Wonderwall is de rest van het concert ook pretty cool ^^ Hoewel we al aardig slaperig worden, willen we toch naar Nine Inch Nails, dus daar zittten we dan om 01:30 met slaperige hoofdjes op de tribune tussen een stapel andere mensen. Al gauw besluiten we dat dit geen doen is en ondanks dat we het zonde van het concert vinden, kruipen wij in onze slaapzak, Amon Amarth of geen Amon Amarth.

En dan nu nog even over tot de orde van de dag: het vogeltje dat ik eergisteren op de Scheen vond en waarvan ik eerst dacht dat het een schildpadje was, maar was een jong gierzwaluwtje bleek te zijn, maakt het goed! Ik belde vanmiddag de Fûgelhelling op en de telefoniste vertelde me dat ie nu bij 16 soortgenootjes zit. Margje = happy.

Peace!

Advertenties

2 Reacties op “‘Start wearing purple’ aka Roskilde Festival verslag, pt. II

  1. Wat goed dat het zo goed gaat met het vogeltje (:

    Eigenlijk vond ik ‘Don’t Look Back In Anger’ nog indrukwekkender dan ‘Wonderwall’. Hij hield op met zingen en echt het hele veld zong voor hem.. kippevelmoment ^^

    Mooie overzichtsfoto trouwens..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s