‘Start wearing purple’ aka Roskilde Festival verslag, pt. III

Maxïmo Park – Wrathlike

Op naar het laatste deel van dit Roskilde verslag!

Zaterdag 4 juli

De dag heeft een slechte start: Marieke voelt zich niet lekker en warmte en slaapgebrek dragen ook niet echt bij aan herstel. Daarom verschansen we ons het grootste deel van de dag in de schaduw. De échte Naked Run zal vandaag plaatsvinden, daarom wordt er een hele route met lint uitgezet, rond onze schaduwplek. Om ervoor te zorgen dat we straks zonder problemen we kunnen gaan, vertrekken wij al voordat de Run is begonnen. We weten dus niet wie van de dertig jongens en meisjes heeft gewonnen, maar hier kun je er meer over lezen!
Terwijl mensen in de hitte in hun blote kont rondrennen, zitten wij in de schaduw van een boom te luisteren naar de bak herrie die …And You Will Know Us By The Trail Of Dead produceert. Falafel moet er natuurlijk ook nog worden gegeten, waarna we concluderen dat die overal anders smaakt. De volgende band die op het programma staat kwam voor ons als een totale, volkomen, maar vooral aangename, verrassing: Elbow! Ik ben behoorlijk blij, want nadat ik hun nieuwste cd van Marieke op mijn verjaardag had gekregen, heb ik nog steeds spijt dat ik ze niet op Lowlands ’08 heb gezien. Dit concert is een fantastische goedmaker voor die misser. Ik sta vooraan in de Arena, terwijl Marieke nog in de schaduw vertoeft, en ik geníét! Ze spelen bijna alle nummers van The Seldom Seen Kid, maar ook de nummers die ik (nog) niet ken, zijn geweldig. De sfeer is perfect, de interactie tussen band en publiek is goed en het publiek is ontzettend enthousiast en aardig. Van het steeds terugkerende ‘woooohoohooohoohooohoohoohoohoo’ uit Grounds For Divorce à la Franz Ferdinands This Fire tijdens LL’08, tot de allereerste keer dat tijdens een concert me uit pure beleefdheid wordt gevraagd of ik het podium wel goed kan zien. “Are we having the time of our lives?”, vraagt frontman Guy Garvey, Weather To Fly scanderend. Een volmondig “YES!”!
Wegens ziekte is het optreden van Lil Wayne afgelast en oh boy, wat vinden we dat vreselijk. *grin* Vooral de vervanging is vreselijk. Het vreselijke, vrolijke, dansbare en excentrieke Gogol Bordello, waarbij zelfs metalheads niet de verleiding tot dansen kunnen weerstaan. Kortom: goede vervanger (H)
We bezoeken na een korte tentpauze Cut Off Your Hands en Lily Allen, de laatste zullen we ook nog op Lowlands kunnen aanschouwen. Tijdens onze maaltijd luisteren we naar Slipknot. Ik eet overigens de lekkerste pastasalade evah. En dat terwijl ik niet eens van pastasalade houd. Na de maaltijd verplaatsen we ons dichter bij de Orange Stage, om de herrie, het spektakel en de lots of motherfuckin’ fuck te horen en zien. Mooiste actie was tijdens, volgens mij, Spit It Out. En kijk eens aan, het heeft een eigen Wikipedia paragraaf.
’s Avonds verbazen we ons nog even over één van onze overburen, die het in z’n bedwelmde hoofd heeft gehaald om tegen onze tent aan te pissen >.< Dat Marieke een schoen naar z’n hoofd gooit, mag niet baten..

Zondag 5 juli

Laatste festivaldag! Als of onze bijnagebeden zijn verhoord, is het ’s ochtends heerlijk koel en bewolkt. Voor de verandering kan er dus eens tot later dan 7 uur worden doorgetukt (tenminste, dat geldt voor mij). Marieke heeft ook lekker geslapen en voelt zich gelukkig een stuk beter. We beginnen alvast met inpakken (altijd handig) en bedenken wat we allemaal nog willen gaan doen. Dat is: opnieuw naar het City Center, een Mojito drinken (een echte!) en naar de toetjestent, om crèpes en donuts te etn. En natuurlijk bands uitchecken! Onder andere Pete Doherty, Madness, Neurosis, Yeah Yeah Yeahs en natuurlijk de afsluiter Coldplay staan onder andere op het menu.
Pete Doherty valt niet tegen, helemaal niet zelfs. En hoewel het een beetje begint te regenen, blijft het uiteindelijk droog. Van Ida Maria verwacht ik persoonlijk meer, na de beschrijving in het programmaboekje te hebben gelezen. Haar schattige jurk maakt teleurstellende optreden dan nog een beetje goed. Tijd voor teleurstelling is er niet lang, daarna gaan we meteen al naar progmetalveteranen Neurosis, waar we vooraaner dan vooraan staan. We besluiten nog een keer naar Astoria te gaan, omdat dat zo’n gezellig tent is, en bekijken daar het uiterst aparte, maar erg sfeervolle Hanggai. Chinezen die hun klassieke vorm van muziek mixen met pop en punkelementen. Geniaal. En ze komen ook op Lowlands! Dan snellen we naar Odeon om White Lies te horen spelen. Ze zijn erg goed en ik kijk er dan ook nu al naar uit om ze weer op Lowlands te horen.
Mojitotime! Die mist z’n werking overigens niet.. Maar.. mjam! Mojitodrinkend zitten we op het gras naar Eagles of Death Metal te luisteren en Marieke neuriet Cherry Cola (; Tussendoor kopen we allebei een Echt Roskilde Festival ’09 T-shirt en koopt Marieke ook nog Echte Roskilde Festival Oordopjes. ’s Avonds genieten we van de feestjes die Madness en Yeah Yeah Yeahs heten. Yeah Yeah Yeahs komen iets later op dan gepland, maar maken dit wel goed met een geweldig optreden. Ik kan me alleen niet meer herinneren of ze m’n faovriete song van It’s Blitz! hebben gespeeld (Dull Life). Maar oke. Dan loopt de tent leeg en lopen wij met de massa mee naar de Orange Stage, waar het laatste optreden van het festival verzorgd zal worden door Coldplay. Eerst wordt ons concert nogal verstoord door mensen die menen dat we knipperende neonborden met “Hier is een pad, loop hierlangs!”, boven onze hoofden hebben hangen, dan staan er dronken lui mee te zingen (maar steeds met een delay van 1,5 seconde), dus we verplaatsen ons steeds meer naar voren. Maar, de show is leuk en het liedje van de drummer is ook nog eens lief (: Een goede afsluiter dus. Ietwat teleurgesteld omdat alle shops al dicht zijn, gaan we terug naar de camping, waar we proberen een souvenir voor Tim (een echt blikje festivalbier)  te bedelen. Dat lukt uiteindelijk. We verschansen ons voor de tent en hebben een hilarische conversatie met een groepje mensen over anthrax en peanuts. Al snel komen we erachter dat er een kampvuur, waar we dan bij gaan zitten, om ons warm te houden en ten slotte gaan we slapen. Een goede nachtrust wordt ons helaas niet gegund, want midden in de nacht komt er een idioot met een mes die een scheur van 1,5 meter in onze voortent maakt >_____< Dat ik door al die commotie heenslaap, lijkt misschien nog wel een klein wonder. De scheur wordt provisorisch geplakt met ducttape, maar slapen zit er daarna niet meer in, paranoïde als we zijn geworden.

Maandag 6 juli

We nemen in de ochtend de schade op en na wat heen en weer gesms met Marieke’s moeder, besluiten we de tent achter te laten op het terrein. Dat is niet bijzonder schokkend, het is schokkender om mensen wél hun tent in te zien pakken. Deze tentlijken worden door de festival service mensen met veel enthousiasme van haringen ontdaan en daarna met knuppels kapotgeslagen. Wij pakken rustig verder in, eten wat, nemen afscheid van de Dixies, ruimen onze tent keurig op en lopen dan met rugzakken die een stuk lichter zijn dan tijdens de heenreis naar de parkeerplaats. Al snel komen Marieke’s ouders aanrijden en rijden we weer terug naar het huisje, waar we iedereen verbazen met onze schijnbare fitheid. Einde Roskilde avontuur.

En met deze woorden sluit ik deze post af en ga ik lekker slapen. Want, morgen moeten Tim en ik minimaal 5:00 uur opstaan… Anyway, iedereen die dit leest: fijne vakantie en tot over een week of twee, ofzo! : D

Peace!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s