I saw it all in the blackfield.

Hoera! Eindelijk tijd voor mijn Lowlands ’09 verslag!

Donderdag

Al vroeg (zo rond een uur of half 12?) komen we in Biddinghuizen aan en sluiten we aan bij de al ontstane file. We ergeren ons aan mensen die stoppen, uitstappen en keren, wat voor een enorme chaos zorgt. Al snel komen we erachter dat dit noodzaak is, aangezien de poort nog niet open is. We hijsen dus onze rugzak op en lopen richting ingang, waarna we onze stoeltjes neerzetten en geïnstalleerd in de schaduw wachten tot we naar binnen kunnen. Dat blijkt, vanwege de warmte, zo rond 1 uur te zijn. Zonder al te lang wachten komen we door de kaartjescontrole en krijgen we ons lelijke, oranje/witte festivalbandje. We zwoegen ons een weg naar camping 2 en claimen meteen een grote plek. Dan even uitpuffen, want man, wat is het warm.. Na enig overleg haal ik een partytent bij de Hema-store en zetten Tim en Marieke de tent op. Ik probeer de partytent op te zetten, maar na een poosje kom ik tot de ontdekking dat dit alleen maar met 3 of meer personen lukt. Uiteindelijk staan zowel de tent als de partytent en wachten we op onze mede Lowlandsgangers, voor wie we een plek vrijhouden. Al snel blijkt dat Janine & co. zich hebben verschanst op een andere camping, maar na een zoektocht komt Janine toch even bij ons zitten.

Het slechte weer kondigt zich aan met wat harde windstoten, die onze partytent niet overleeft. Het is KRAK! en daar hangt ie dan, zielig door z’n stangen gezakt, terwijl ie nog niet eens anderhalf uur stond. Balen >.< Enfin, we ruimen de partytent weer op en wachten op Yorick & co., die met een steekkar vol spul aankomen zetten en snel hun tenten opzetten, voor de regen- en onweersbui. Tim, Marieke en ik besluiten nu maar eens te gaan eten. Op het moment dat we ons patatje in handen hebben, begint het te plénzen en onweren en sprinten we richting 24-uurstent, ook wel bekend als Lowlandscafé. Daar eten we onder begeleiding van ‘Heya’ van Outkast onze patat. Dan besluiten we weer naar de tent te gaan, om te checken of alles droog blijft bínnen de tent en dumpen we wat tassen- en stoelenboel in de vijfpersoonstent van Yorick. Later op de avond, terwijl het alweer droger is kletsen we daar wat, eten we worst of komkommer en breken we onze hoofden over het driehoekraadsel. Hebben we daar nou eigenlijk nog de oplossing van gekregen?

Vrijdag

Vrijdag begint droog, maar licht bewolkt. Ik besluit een verfrissende douche te nemen en na het lezen van de festivalkrant Daily Paradise en wat rondhangen, gaan we even voor enen richting Alpha, voor White Lies. Waar ze vorig jaar nog in een aanmerkelijk kleinere tent stonden, staan ze nu in de grootste tent. Een hele prestatie! Na 40 minuten genieten (Unfinished Business <3), gaan we naar Grolsch, waar Delain een show probeert neer te zetten voor een uiterst dood publiek. Jammer, want ze doen erg hun best, maar het luidste gejuich klinkt wanneer ‘mystery guest’ Sharon den Adel op het podium verschijnt.. Zittend luisteren we naar de kalme klanken met zo nu en dan een uithaal van Bon Iver. De stem van de zanger doet me bij vlagen denken aan Guy Garvey van Elbow, net als de muziek, maar dat mag zeker als een compliment worden gezien. Dan is het al zittend buiten de Alphatent, tijd voor Razorlight, maar afgezien van het ronduit drugs- en slaaptekort hoofd van de zanger, maken zij niet heel veel indruk op me.

Al FALAFEL<33 halend lopen we langs India, waar The Blackout hun post-hardcore klanken over ons uitstorten en we daarna doorlopen naar Klaxons. Natuurlijk mis ik net Golden Skans (waar ik, nu ik erover typ, meteen naar moet luisteren). Stomme wc. Samen met Marieke loop ik naar Alpha, om te kijken of de hoge verwachtingen die ik heb, waargemaakt kunnen worden door Lily Allen. In tegenstelling tot de uitspraken die ik had gelezen, zingt ze zuiver. Ze laat de tent flink dansen en ontvangt luid gejuich wanneer ze een sigaret opsteekt en ‘Fuck You’ begint te zingen. Halverwege maakt ze een paar huppelige danspasjes en je zíét alle meisjes denken: “Wat voor schoenen zou ze aan hebben?” Als of één van de cameramannen die gedachte raadt, is er net op dat moment een shot van haar pumps-met-minimaal-10-cm-hoge-stiletto-hak op de schermen zichtbaar. Waarna alle meisjes zich naar elkaar toedraaien en elkaar aankijken met “Wauw, wat een schoenen! Respect.”-blik. Jammer genoeg speelt ze ‘Him’, één van mijn favoriete nummers, niet.

Ik blijf alleen niet het hele concert, want ik wil ook nog naar Opeth. Daar kan ik zonder problemen via de rechterkant doorlopen naar de eerste rij, om te luisteren naar de misschien ietwat vreemde eend in de bijt van dit festival. Natuurlijk blijft het Lowlands, een festival dat alle genres vertegenwoordigt, dus dit valt ook wel weer wat mee. De Grolschtent is niet gevuld, maar het publiek dát er is, is toegewijd. Na twee nummers sprint ik naar Charlie om de ultra coole Brody Dalle te bewonderen in haar nieuwe band Spinnerette. Hoewel ze de volgende dag behoorlijk worden afgekraakt in de Daily Paradise (maar wie niet?), vind ik het een coole show. Daarna ren ik weer terug naar Opeth, om hun laatste nummers te horen. Van Marieke en Tim hoor ik dat Mikael het nummer ‘Deliverance’ aankondigt als “This song is about making love in a cottage on a beach”. Mja, hij heeft wel humor ^^

Na Opeth swingen we de pan uit (want die uitdrukking is leuk) bij Ska-P, waar we ook Miranda en wat vrienden tegenkomen. Kasabian staat nog op het menu, maar ze stellen me ietwat teleur, hoewel ze wel ‘Underdog’ spelen (maar dan weer niet ‘Ladies and Gentlemen (Roll The Dice)’). Omdat we ondertussen al behoorlijk vermoeid zijn, besluiten we bij de afsluiter van de dag in het gras te gaan zitten. Het is overigens ook niet realistisch om proberen Alpha binnen te komen terwijl The Prodigy speelt, zo crowded is het. Van het in de Daily Paradise aangekondigde ‘intieme akoestische kampvuuroptreden’ (noodoplossing wegens volledige stroomuitval in zowel 2001 als 2005), komt niet veel terecht. Of mijn definitie van ‘intiem’, ‘akoestisch’ en ‘kampvuuroptreden’ moet even bijgesteld worden..

Na dat optreden is het tijd voor een Nieuwe Festival Ervaring, namelijk een bezoekje aan de Lowlandsbioscoop Echo! Daar wordt de film Taking Woodstock gedraaid, die volgens het programmaboekje gaat over ‘hoe het toeval het legendarische Woodstockfestival een handje hielp.’ Ik vind het een film die uitermate geschikt is om te kijken op een festival en vind ook dat het een mooi beeld schetst van de ups en downs van Woodstock zelf. Totaal verfrist kom ik de bioscoop uit, waarna we bij de tent nog geruime klooien met glowsticks en onze wodkavoorraad inperken.

Meer volgt.

Peace.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s