Teenage dreams in a teenage circus.

Stratovarius – A Drop In The Ocean

Tweede en laatste deel Lowlandsverslag:

Zaterdag

Tim en ik willen de dag beginnen door naar de Ja- Maar® Show te gaan, maar we hebben de populariteit hiervan danig onderschat. Geen Magneetbar voor ons dus ): Het originele plan is om naar ‘Lowlands zingt!’ te gaan, maar door een speling van het lot (lees: programmaboekje) komen we aan bij One Trick Pony. Een achttienjarig Fries meisje dat liedjes à la Dresden Dolls zingt en bij tijden erg vermakelijk kan zijn. Jessica Lea Mayfield & Band staat dan voor mij op het programma, maar dit valt een beetje tegen. Wat een zeurderige muziek. Dit vindt een festivalgenoot ook, dus knoopt hij een gesprek aan, waarbij hij het voor elkaar krijgt om alle onderwerpen te laten eindigen op het onderwerp ‘hasj’. Wanneer ik vertel dat ik naar Denemarken, Roskilde ben geweest begint hij: “Er is bij Denemarken een eiland, dat is één grote openluchthasjmarkt.. Geweldig! Ben je daar ook geweest?”. Joh.

Door een klein gat in onze programmering, zorgen we ervoor dat we flink vooraan staan bij Sonata Arctica. De show komt een beetje moeizaam op gang, wat ik wijt aan het openingsnummer ‘Paid In Full’, maar dat ter zijde. Na een paar nummers komt het publiek dat vooraan staat in ieder geval los. Dat Alpha maar voor een vijfde is gevuld, mag voor mij de pret niet drukken. En ze spelen ook nog twee nieuwe nummers! Nu ben ik behoorlijk benieuwd naar het nieuwe album. Dan snel naar de Grolschtent, die uit z’n voegen barst van het publiek. Net als hen kan ik m’n nieuwsgierigheid eigenlijk niet meer bedwingen: is Nog Niet Bekend daadwerkelijk Them Crooked Vultures, de gehypete superband die uit Josh Homme, John Paul Jones, Dave Grohl en Alain Johannes bestaat? Na wat geloer naar het scherm roept Marieke: “Ja, ik zie die Queens of the Stone Age-meneer!”. Even later zie ik ook Dave Grohl en dan is het zeker welke band voor ons staat. Nou, ze maken de hype wel waar, want ze spelen fijne nummers en juicht het publiek de band luidkeels toe.

Hierna is het tijd voor Maxïmo Park, die ook niet zo’n verpletterende indruk op me maken. Het hoedje van de zanger is wel leuk! Uiteindelijk missen we Bring Me The Horizon, maar zijn we wel present bij Kyteman’s Hiphip Orkest. Een tijdje geleden zag ik een optreden van hen op tv en ik was eigenlijk best wel onder de indruk. Hoewel ze nieuwkomers zijn op Lowlands, staan ze meteen in Alpha en wauw! ze krijgen echt de hele (stampvolle) tent mee! Een fantastische show, op ook een stampvol podium. Overigens, in de OOR van september staat een stuk over ze, waarin wordt beschreven hoe een dag met optreden er voor hen uitziet. Interesting.

Dan maken we ons alweer op voor de afsluiter van de avond, wat voor ons de Kaiser Chiefs zullen zijn. Ik wilde eerst eigenlijk nog wel naar Basement Jaxx, maar ja, Lowlands is keuzes maken.. Kaiser Chiefs op Lowlands is voor mij en Marieke de tweede keer en ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste show toch beter vond. Misschien heb ik dat optreden ook wel een beetje ge-hoezegjedatookalweert, maar feit is dat deze keer mijn aandacht zo nu en dan wat verslapt. Toch is hun enorme lichtlogo en het meebrullen daarmee een leuk stukje entertainment (“KAISER – CHIEFS!”). Ook leuk wanneer zanger Ricky van het podium springt en tussen het publiek door heen en weer rent. Maar toch. Ach, ze speelden in ieder geval ‘Never Miss A Beat’ (: Vervolgens was het originele plan om nog een film (Panique au village) te gaan kijken, maar we besluiten toch maar naar de camping terug te gaan, waar we nog geruime tijd met onze campgenoten praten. Conclusie van de avond: Tim en Floris (vriend van Yorick) lijken téveel op elkaar.

Zondag

YES! Deze dag zal bekend komen te staan als ‘De Dag Waarop Margje Eindelijk De Mysterieuze Magneetbar Van Binnen Zag’. Een mijlpaal in mijn Lowlandsgeschiedenis! Tim en ik gaan namelijk naar Ontbijt met Propria Cures. Deze keer staan we vooraan in de rij (heel erg vooraan zelfs), zo vooraan dat we eerst nog wel een rondje terrein doen. Zodoende komen we langs de Lowlandscdwinkel, waar ik uiteindelijk geen cd’s koop en doen we een belofte bij het Oxfam Novib meisje. Maar, Magneetbar dus. Het is er heel gezellig en propvol ingericht, met banken en troep en er hangt een telefooncel met een Jezusbeeld erin boven ons hoofd. Het idee is een soort lezing, die begint met een verhaal van Leon de Winter (als ik het me goed herinner). Hij concludeert dat de zondagochtend toch wel als de zwaarste Lowlandsochtend kan worden beschouwd en roept de aanwezigen uit als “de elite van Lowlands”. Daarom begint hij meteen met een, naar eigen zeggen, zwaar stuk literatuur, waar niets in te lachen valt. Het blijkt om een prachtig, emotioneel verhaal over een muzikant en de AA te gaan. Daarna tekent Fokke en Sukke meneer van Tol op iemand een – verrassing! – Fokke en Sukke en vervolgen we met een gedicht, een hilarisch en absurd telefoongesprek tussen een Propria Cures mevrouw en Hans Teeuwen en luisteren we ten slotte naar een verhaal van Herman Koch. Hiertussendoor worden er ook nog een Fokke en Sukke op een vrouw getekend en dan is de lezing aan een einde gekomen.

We zitten in de schaduw van de TRASH!, terwijl we vaag een beetje naar Elle Bandita luisteren en, in mijn geval, in een festivalboekje lezen. Daarna gaan we naar De Staat, waar we op een afstandje in de schaduw vertoeven. Ondertussen is het al behoorlijk warm en ik voel me niet helemaal lekker. Dat wordt er niet beter op wanneer we bij Enter Shikari staan. Op een gegeven moment ben ik meer gefascineerd door de pit die een paar meter bij me vandaan is, dan het optreden zelf. Na het optreden ga ik even naar de tent om me te verkleden en gaan Marieke en Tim op weg naar Vampire Weekend, waar ik ze weer zal ontmoeten. Ik ben blij dat ik me wat beter voel en dat we steenoven pizza gaan eten. Pizza uit een oven die op echte blokken hout wordt gestookt! Dat proef je zeker wel (: Onderweg naar Alpha lopen we voor de zoveelste keer langs het levensgrote Tetris spel, wat elke keer weer veel bekijks trekt. Veel bekijks trekt Snoop Dogg ook. Hij krijgt toch maar mooi de hele tent mee.

Dan is het tijd om naar het kleinste tentje, Charlie, te gaan. Daar zal een halfuur/driekwartier spektakel worden verzorgd door Rolo Tomassi. Ik had in de OOR hier al iets over gelezen en was vastbesloten om ze te zien, al was het alleen maar om de show. In het programmaboekje worden ze omgeschreven met: “Serieuze herrie hier. Screamo, industrial, mathcore, freejazz, etc. Zo onschuldig als deze Britten er uitzien, zo gestoord zijn ze on stage. Let speciaal op de psychotische zangeres.” Nou, herrie maken kunnen ze en hyperactief op een podium doen ook. De toetsenist lijkt wel elastieken benen te hebben en zijn zus, zangeres, huppelt ook lenig rond, ondertussen gruntklanken voortbrengend die nauwelijks menselijk (of in ieder geval niet vrouwelijk) lijken te zijn. De muziek lijkt bijzonder chaotisch en stopt ook regelmatig abrupt, maar er wordt ook een polonaise gestart. Aan het einde van het concert duikt de gitarist in het publiek en crowdsurft hij een tijdje, waarna hij weer op de grond wordt gezet, voor het podium. Daar begint hij weer te spelen en al gitaarspelend, pit hij ook nog een rondje mee. Nog nooit gezien! Geweldig.

Na al deze muzikale agressie is het tijd voor het iets rustigere Eagles of Death Metal, waar we liggend in het gras naar luisteren. Helaas is de reuzenwalrussnor van de zanger gekortwiekt. Tim en ik maken ons op om naar Florence + The Machine te gaan, terwijl Marieke daarna met Yorick naar Bloc Party zal gaan. Florence + The Machine is geweldig, hoewel ik alleen vaag iets over haar had gelezen. Ze komt bijzonder theatraal over, met haar wapperende jurk, bloemen om haar microfoon en haar SharondenAdel-achtige gebaren. Maar zingen kan ze! Nadat ze zichzelf er regelmatig aan moet herinneren dat ze op het podium staat en een optreden moet verzorgen, mompelt een meisje half afkeurend, half geamuseerd “She’s drunk..!”. Dronken of niet, vermakelijk is ze zeker. Na dit prachtige optreden, gaan Tim en ik naar Lima, om nog even naar de klanken van het voor ons onbekende Baskery te luisteren, waar we ook Jildou en Jan tegenkomen.

We gaan op zoek naar Marieke & co. die ergens vooraan een plekje hebben bemachtigd, zodat we verzekerd zijn van een goed uitzicht tijdens de Arctic Monkeys. Het feit dat we nog dik drie kwartier moeten wachten, wordt enigszins verzacht door de onbekende man die Chupa Chups uitdeelt. Bedankt onbekende meneer! En dan zijn ze er dan eindelijk, de afsluiter van Lowlands 2009. Ik verkeer een beetje in tweestrijd, aan de ene kant wil ik dat het optreden zo lang mogelijk duurt, aangezien ik al heel lang naar een optreden van Arctic Monkeys wil, aan de andere kant hebben mijn voeten last van de bekende festivalkwaal: ze zijn het staan zat en doen pijn. Zodra ze beginnen met spelen, vergeet ik die tweestrijd en geniet ik gewoon. Het feit dat de band vrij doods op het podium staat en na elk nummer hun gitaar moet stemmen, mag de pret niet drukken. Dat hoort gewoon bij ze. Ze spelen veel van hun nieuwe album, als ik goed geteld heb vrijwel alles, inclusief ‘Prett Visitors’ (: Live klinkt ‘Potion Approaching’ wel een stuk minder à la ‘Very Ape’ van Nirvana.. Als ze dan ook nog ‘This House Is A Circus’ en als afsluiter ‘505’ spelen, kan de avond voor mij niet meer stuk. Om Tims belofte aan de Oxfam Novib mevrouw te houden, gaan we daarna nog naar Drums of Death (en eet ik m’n laatste hapje falafel), maar daarna besluiten we al snel richting tent te gaan en te gaan slapen.

Maandag

Maandag inpakdag. Het is gelukkig mooi weer, wat ontzettend scheelt bij het inpakken, dat ook lekker vlot gaat. Marieke koopt van haar laatste muntjes salade en kaasbroodjes, die op ons lichtelijk verlaten plekje verorberen. Daarna volgt de welbekende inpakroutine, waarbij weer eens geconcludeerd wordt dat, hoewel er nu mínder spul in zit, de rugzak voller lijkt. Tim is zo slim om bij achtergelaten partytenten op zoek te gaan naar vervanging voor de kapotte delen van de onze. Die missie slaagt en daarom gaat de partytent ook vrolijk mee naar huis. We lopen naar de Kiss ’n Ride – ik ben altijd weer blij dat we niet weer die rotbrug over moeten – en na even wachten kunnen we onze spullen in het busje van Tims vader dumpen en rijden we weer richting ons eigen huis. Weer een geslaagde editie van Lowlands achter de rug!

Volgend jaar weer?

Peace!

Advertenties

4 Reacties op “Teenage dreams in a teenage circus.

  1. Hmm… als je de beelden terugziet, dan was de Alpha bij Sonata toch echt wel voor de helft gevuld. Er waren iig meer mensen dan bij Enter Shikari. Dus wtf. :)

    • Achjah.. ik vind nog steeds dat ze SA in Grolsch hadden moeten zetten en TCV in Alpha. Had makkelijk gepast, met al die nieuwsgierige mensen.

      Maar wij hadden het in ieder geval leuk en daar gaat het om (:

      (En ja, Enter Shikari was behoorlijk schrikbarend leeg.. dat is zo’n bandje dat in een te klein zaaltje moet spelen zodat er alleen maar gepit kán worden.. In mijn ogen dan.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s