Love is our resistance.

Porcupine Tree – The Incident: IX. Time Flies

Gisteren was mijn laatste paardrijles van Jolanda. Ze had een paar weken eerder al aangegeven dat ze zou stoppen met lesgeven; dit als eerste op vrijdag. Dit omdat ze wel eens iets anders wilde. En omdat haar jongste zoon nu ook gewoon naar school gaat, had ze besloten om de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening te gaan doen. Heel begrijpelijk, maar ook jammer.

Ik moet eerst even vertellen dat ik in een beetje een vreemde les rijd: de meeste mensen rijden al hun halve leven in dezelfde les op vrijdag en hebben ook al hun halve leven van Jolanda les. Na wat rekenwerk ben ik bijvoorbeeld tot de conclusie gekomen dat ik al zo’n 10 à 11 jaar bij haar rijd. Dat was langer dan ik had gedacht en dus rijd ik ook langer paard dan ik had gedacht.. Roos rijd al vanaf ieniemienie Roosje-tijd bij haar en van Nynke kan ik me ook niets anders herinneren, net als dat ze altijd op Shadow rijdt.

We hadden met z’n allen al besloten dat we dit afscheid niet zomaar voorbij konden laten gaan. Dus had de moeder van Ingeborg een foto van ons allen te paard gemaakt en zou ik een kaart en een mooie bos bloemen regelen. Toen ik naar de manege fietste was ik ronduit zenuwachtig. Ik was gelukkig niet de enige, want Roos zag ook nogal tegen het einde van de les op. Ik fladderde een beetje door de stallen heen, op zoek naar mensen die ik kende, die nog iets op de kaart moesten schrijven en ik kwam Meine tegen. Meine reed eerst ook van vijf tot zes, maar besloot zich toe te leggen op het westernrijden, waardoor hij ook ergens anders ging rijden. Toen ik hem vertelde dat dit Jolanda’s laatste vrijdag was, schrok hij zichtbaar, waarna hij opvallend stil werd (normaliter is hij een behoorlijke spraakwaterval).

Het paardrijden was leuk, hoewel het rijden op Variante echt heel anders is dan Igor en ik nog steeds een beetje moet wennen. Als laatste gingen we nog even naar de buitenbak, om een paar hindernisjes te springen. Dat ging bij mij niet helemaal vloeiend, maar dat gaf niet. Toen was het dan tijd om bloemen te geven en afscheid te nemen. Ik was blij dat mijn moeder had gepleit voor bloemen in een pot, zodat Jolanda die later in haar (grote!) tuin kon gaan zetten, want ze werd overstelpt met boeketten. Ze werd er helemaal verlegen van, dat was heel lief. Ze vond de foto en de kaart ook heel leuk, dus dat was heel fijn. Er vloeiden een paar tranen, maar toen moesten we echt afzadelen. Daarna kwamen we nog even bij elkaar en besloten we dat we zeker contact zouden houden. Aangezien Roos en ik allebei weten waar Jolanda woont, zouden we ook eens met z’n allen langs kunnen komen, of een reünieles organiseren.

Ook redelijk paardgerelateerd: m’n moeder ging in een vlaag van opruimwoede bezig op onze zolder en bracht een plastic bak vol speelgoedpaarden mee naar beneden. Geweldig! Ik heb vroeger samen met m’n zusje en vriendinnetjes zooooveel uren met die paarden rondgegaloppeerd. Ik had een complete manege onder m’n bed gebouwd, met laadjes uit een kastje als boxen, met echt stro (of voor de ‘allergische’ paarden met echt zaagsel). De paarden hadden zelfmaakte winter- en zomerdekens, sjabrakken, peesbeschermers, kroonrandbeschermers, bandages, frontriemen, singelbontjes, naambordjes, cavaletti en martingalen en noemmaarop. Toen Franka en ik alle speelgoedpaarden op tafel hadden gezet, schoten spontaan alle namen weer in m’n hoofd. Pollie en Twister, mijn eerste Shetlandpony en bruine KWPN-er, Hamlet, de statige appelschimmel die we in een supermarkt in Denemarken kochten en genoemd werd naar de Fjord die daar op de camping stond en waar ik op had gereden, Lady, het nu oerlelijke plastic paard met een metalen stang in haar been, dat Franka ooit kreeg (inclusief roze stal!), mijn eerste manenpony (lees: My Little Pony), de palomino Golden Sil, de twee altijd liggende paardjes Misty en Flyer.. etc.

De opdracht was om alle zwaar emotioneel beladen paarden eruit te zoeken, die te bewaren en de andere ponytjes te verkopen/naar de Kringloopwinkel te brengen. Dat liep natuurlijk uit op een bewondersessie, waarin dekjes weer werden vastgehaakt, stallen werden opgezet en bandages weer werden vastgemaakt. Uiteindelijk zijn we erin geslaagd een tweedeling te maken en hopen we met het resterende deel iemand op Marktplaats blij te kunnen maken.

Dan nog iets heel anders: gisteren ben ik ook nog naar de kapper geweest en heb ik weer een brandnew haircut. En, ook niet onbelangrijk, ik ben er blij mee. Het ironische is alleen dat het nog niemand is opgevallen en er veel mensen waren die me vóór het kapperbezoek vroegen of ik een nieuw kapsel had..

Ook is het dit weekend weer tijd voor het jaarlijkse terugkerende Jouster Merke festijn. Ik ben er nog niet geweest, maar ik geloof dat ik vanavond even ga. En de kortingsbonnetjes voor de noga mee ga nemen =D

Peace.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s