The fables and the tales all handed down through time.

Dream Theater – A Change of Seasons

Om yn it kader fan myn kolleezje Taalfeardigens Frysk myn skriuwen wat te oefenjen, sil ik besykje in ferslag fan juster te jaan yn it Frysk. In fertaling yn it Nederlânsk stiet ûnderoan.
Om in het kader van mijn college Taalvaardigheid Fries mijn schrijven wat te oefenen, zal ik proberen een verslag van gisteren te geven in het Fries. Een vertaling in het Nederlands staat onderaan.

Juster gienen Tim, Marieke en ik yn de auto nei Rotterdam ta. Dêr wie nammentlik jûns in konsert fan wol fjouwer bands in Ahoy, ûnder de namme ‘Progressive Nation 2009′-toer. Dêrfan koenen wy Dream Theater en Opeth al. De oare twa bands dy spielje soeden, wienen Bigelf en Unexpect.
Wy wienen moai op tiid by Ahoy en gienen noch eefkes de stêd yn, om wat te iten. Dernei sieten, stienen of leinen wy wat yn de rij, oant de duorren iepen gienen. Der waarden bandshirts kocht en doe sochten wy in plakje, frij foaran.
De earste band fan de jûn wie Unexpect, sy stienen mei syn sânen op it podium. Sy makken in soarte fan Balkan muzyk (fioele), krúst mei wat Rapalje, Dresden Dolls en in protte metal. Ik fûn it in moai gesicht doe de sjongeres, fioelist, gitarist en bassist alle fjouwer tagelik oan it headbangen wienen. Ik hoop dat ik dêr in slagge foto fan makke haw.
Nei in hiele koarte ombouwepauze (fyftjin minuten!) lústerden wy nei Bigelf, wêrfan de sjonger in moaie swarte, hêge hoed op hie (dy’t er nei fiif minuten ek wer ôf die, mar oké). Sy makken muzyk mei werby’t Hammond oargel in protte brûkt waard. Ik fûn se, in bytsje tsjin myn eigen ferwachtingen yn, hiel leuk!
Doe wie it tiid foar Opeth en Mikael Åkerfeldt mei syn droege humor. Sy spielen ûngefear in oere in hiel fariearrend repertoire; fan prachtiche akoestiske stikken oant en mei death metal gegrunt. It foel my op dat sy eltse kear wer in oare setlist spielje, wat fansels wol noflik is.
En doe stie de lêste band fan de jûn op it programma: Dream Theater. Der hong in hiel grut doek op it podium, sa dat wy net sjen koenen wat der achter oan de gong wie, dus it wie allegear hiel mysterieus. Wy hearden wol ferskillende akoestisk spiele nûmmers fan Dream Theater op de achtergrûn, bygeliks As I Am, mar dan mei in frouwestim. It klonk wól moai, moat ik der by sizze.
De band waard oankûndige mei ûnwaarslûd en de seal wist it: A Nightmare to Remember. It optreden wie nei my miening fantastysk! Ik wie fan te foaren in bytsje senúweftig west, want de sjonger James LaBrie hie yn it ferline wolris lêst fan problemen mei syn stim. Mar der wie gelokkich neat fan te merken. Foar de leafhawwer, sil ik eefkes de setlist oertipe:

A Nightmare to Remember
A Rite of Passage
Solo John Petrucci
Hollow Years
Solo Jordan Rudess
Prophets of War
Wither
The Dance of Eternity
Take The Time
—————–
The Count of Tuscany

It wie geweldich om de minsken wer’t ik no al aardich wat jierren nei lústerje, einlings live te sjen en te hearren. Sa hie bygeliks Jordan Rudess as muzykblêdenstander it Majesty logo en hie hy sa no en dan in reade tsjoenderhoed op syn holle. Net foar niks seachen wy, wylst er in solo spiele, in kompjoeteranimaasje fan him as tsjoender. John Myung wie krekt sa’t ik tocht hie: beskieden, hast ferlegen en rêstich, selts as der in roadie oan syn ‘kontljochtsjes’ siet. Mike Portnoy syn burd wie blau (dat wist ik al, mar it wie ek leuk om yn it echt te sjen) en John Petrucci koe ik net sa goed sjen, want hy stie hielendal rjochts, wylst ik links stie. It wichtigste wie dat ik him wol hearre koe!

It wie in slagge jûn, dy’t jild wis en warachtich wurch wie.

[Nederlandse versie]

Gisteren gingen Tim, Marieke en ik per auto naar Rotterdam. Daar was namelijk ’s avonds een concert van maar liefst vier bands in Ahoy, onder de naam ‘Progressive Nation 2009′-tour. Daarvan kenden wy Dream Theater en Opeth al. De twee andere bands die ook spelen zouden, waren Bigelf en Unexpect.
We waren mooi op tijd bij Ahoy en gingen nog even de stad in, om wat te eten. Daarna zaten, stonden of lagen we wat in de rij, tot de deuren open gingen. Er werden bandshirts gekocht en toen zochten we een plekje, vrij vooraan.
De eerste band van de avond was Unexpect, zij stonden met z’n zevenen op het podium. Ze maakten een soort van Balkan muziek (viool), gekruist met wat Rapalje, Dresden Dolls en veel metal. Ik vond het een mooi gezicht toen de zangeres, violist, gitarist en bassist alle vier tegelijk aan het headbangen waren. Ik hoop dat ik erin ben geslaagd er een foto van te maken.
Na een hele korte ombouwpauze (vijftien minuten!) luisterden wij naar Bigelf, waarvan de zanger een mooie zwarte, hoge hoed op had (die hij na vijf minuten ook weer af deed, maar oké). Ze maakten muziek waarbij veel gebruik werd gemaakt van een Hammond orgel. Ik vond ze, een beetje tegen mijn eigen verwachtingen in, heel leuk!
Toen was het tijd voor Opeth en Mikael Åkerfeldt met zijn droge humor. Ze speelden ongeveer een uur een heel variërend repetoire; van prachtige akoestische stukken tot en met death metal gegrunt. Het viel me op dat ze elke keer weer een andere setlist spelen, wat natuurlijk wel prettig is.
En toen stond de laatste band van de avond op het programma: Dream Theater. Er hing een heel groot doek op het podium, zodat we niet konden zien wat daarachter allemaal gaande was, het was allemaal heel mysterieus dus. We hoorden wel verschillende akoestisch gespeelde nummers van Dream Theater op de achtergrond, bijvoorbeeld As I Am, maar dan met een vrouwenstem. Het klonk wél mooi, moet ik erbij zeggen.
De band werd aangekondigd met onweersgeluid en de zaal wist het: A Nightmare to Remember. Het optreden was naar mijn mening fantastisch! Ik was van te voren een beetje zenuwachtig geweest, want de zanger James LaBrie had in het verleden weleens last van problemen met zijn stem. Maar daar was gelukkig niets van de merken. Voor de liefhebber, zal ik even de setlist overtypen:

A Nightmare to Remember
A Rite of Passage
Solo John Petrucci
Hollow Years
Solo Jordan Rudess
Prophets of War
Wither
The Dance of Eternity
Take The Time
—————–
The Count of Tuscany

Het was geweldig om de mensen waar ik nu al aardig wat jaren naar luister, eindelijk eens live te zien en te horen. Zo had bijvoorbeeld Jordan Rudess als muziekbladenstandaard het Majesty logo en had hij zo nu en dan een rode tovenaarshoed op zijn hoofd. Niet voor niets zagen wy, terwijl hij een solo speelde, een computeranimatie van zichzelf als tovenaar. John Myung was precies zoals ik hem had voorgesteld: beschieden, bijna verlegen en rustig, zelfs wanneer er een roadie aan zijn ‘kontlichtjes’ zat. Mike Portnoy z’n baard was blauw (dat wist ik al, maar het was ook leuk om het in het echt te zien) en John Petrucci kon ik niet zo goed zien, want hij stond helemaal rechts, terwijl ik links stond. Het belangrijkste was dat ik hem wel kon horen!

Het was een geslaagde avond, die het geld het zeker waard was.

Peace!

Advertisements

2 Reacties op “The fables and the tales all handed down through time.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s