Watch it unravel faster than a speeding bullet.

Terwijl menigeen zich zaterdagavond als supporter een avond ging verpozen met een voetbalwedstrijd in het Abe Lenstrastadion, ging ik samen met Yolanda (Tims moeder) en twee vriendinnen van haar naar het Posthuis. Voor ons op het programma stond de toneelbewerking van Hella S. Haasse’s Heren van de thee. Het boek had ik vlak voor vertrektijd gelukkig uitgelezen. Het boek was overigens prachtig, maar ook erg tragisch. Op één of andere manier heb ik nog nooit een positief boek gelezen over Nederlanders in Indië.

Na het ruilen van plek met de alleraardigste meneer H. Weltevreden, kon ik ook bij Yolanda & co. zitten. We waren allemaal benieuwd hoe het decor er uit zou zien, want het verhaal speelt zich voornamelijk af op weelderige theeplantages. Het bleek om een heel sober decor te gaan, met enkel een scherm waar verschillende kleuren licht op geprojecteerd werden en bamboestammen. Yolanda merkte na de voorstelling terecht op dat deze bamboestammen ook voor de verstikkende sfeer in het verhaal zorgden, doordat ze – geplaatst in een halve cirkel – een gevangenis aanblik gaven. Afgezien van wat stoelen en een wandelwagen, werden er tijdens de voorstelling niet veel attributen gebruikt. Het draaide vooral om de conversatie tussen de personen en de briefvorm die ze zo nu en dan gebruikten richting het publiek. Het boek is overigens gebaseerd op de waarheid en in het verhaal wordt ook de originele briefwisseling van de familieleden gebruikt.

Ik zal verder niet teveel van het verhaal verklappen, voor degenen die het boek nog willen lezen (aanrader!), maar het toneelstuk was zeker boeiend. Ik heb niet bijzonder deskundige kennis van acteren, maar ik vond dat de personages goed werden neergezet. Alleen deed Cees Geel als Rudolf Kerkhoven me continu denken aan Pim Fortuijn, maar daar kon de man verder ook weinig aan doen, behalve z’n haar laten groeien. De lijn van het boek werd vaak vastgehouden en ik hoorde vaak letterlijke citaten terug. Al met al was het een prima voorstelling, boeiend, interessant en zelfs met enige humor (vooral de hoofdpersoons broer, August Kerkhoven). Het feit dat er het hele stuk geen theeblad zichtbaar is geweest, maakte daardoor niets uit.

Peace.

PS. Whoopie! Nieuwe Harrison Stories!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s