Finland, part III.

Woensdag 6 januari

Huskysafari! Vandaag staan Rinske en ik vroeg op, want mevrouw Pekonen zal ons per auto naar hotel en activiteitencentrum Harriniva brengen. Daar aangekomen, worden we voorgesteld aan Milla, een kordate vrouw, die onze gids voor de tocht zal zijn. We bekijken eerst een instructiefilm over de do’s en don’ts tijdens een sledetocht en daarna neemt ze neemt ons mee naar de Equipment room. Die is volgestouwd met thermo-overalls, laarzen, handschoenen, mutsen, sokken, nog meer sokken, nog meer mutsen, etc. Op Milla’s advies trekken we de thermokleding over onze eigen kleding aan. Dan krijgen we nog een bivakmuts, wanten met binnen- en buitenwant, nog meer sokken, thermolaarzen en een echte bontmuts, van konijnenbont… Ik wil m’n eigen muts op, maar die is blijkbaar niet warm genoeg.
Met deze negen lagen kleding hopen we het niet koud te krijgen. Terwijl we naar de huskyverblijven lopen, wordt de hitte Rinske nu al bijna teveel… maar later op de dag blijkt al die kleding toch wel nuttig.

Na het zien van de instructiefilm ben ik toch wel een tikje nerveus geworden, want de latten waar we geacht worden op te blijven staan, zien er behoorlijk dun en onstabiel uit. En als er dan ook nog geremd moet worden, sta je maar met één voet op zo’n lat… Ik vraag me af hoe lang ik het vol zal houden, wanneer ik met een flinke snelheid heuvels op- en afhobbel, ondertussen scherpe bochten makend.
Maar zover is het nog niet. Milla vertelt ons dat er bij Harriniva ruim 400 (!) honden zijn, sommige zijn rasechte Siberische husky’s, andere een mix en sommige zijn van een totaal ander ras. Ze legt ons uit dat het hen niet gaat om het uiterlijk van de hond, maar om hun werklust. Ze doen niet mee met shows, soms wel met races en dan is snelheid het enige dat telt. Overal staan grote kooien van kippengaas, met in het midden hokken die gevuld zijn met stro. De hokken staan op een verhoging, zodat de honden niet op de grond liggen. Sommige, wat moeilijkere, honden hebben hun eigen hok buiten de kooien en zitten vast aan een ketting.
‘Onze’ honden zitten vast aan kettingen bij de sleeën en we mogen ze in hun tuigjes hijsen. Ze zijn heel erg lief en enthousiast en lijken veel zin te hebben in de tocht. Rinske en ik hebben beide onze eigen slee, met vier honden. We volgen Milla, die een slee met zes, nog jonge, honden heeft. Het is niet de bedoeling dat we haar inhalen, dus moeten we goed opletten. Dan moeten we met ons volle gewicht op de rem van de slee  – een ijzeren boog met pinnen, die wanneer er gewicht op leunt, in de sneeuw blijft haken – leunen, terwijl de losse rem wordt losgemaakt. Dat is wel nodig, want de honden zien Milla’s slee al vertrekken en zijn de eerste vijfhonderd meter nauwelijks te houden.

We sleeën eerst over een vrij  breed pad, dat algauw steeds smaller en kronkeliger wordt. Bij een driesprong is er nog enig oponthoud, want Milla’s honden willen steeds de verkeerde kant op. Zodra ze goed staan en zij haar slee opspringt, nemen ze weer de route naar rechts, in plaats van links. Uiteindelijk volgen we toch het goede pad en gaan we heuvelopwaarts. De omgeving is prachtig! Doordat er veel bomen (naaldbomen en berken) groeien,  is er veel luwte, waardoor er heel veel sneeuw op de bomen is blijven liggen. Het zijn soms net grote, vreemdgevormde sneeuwhopen, die voor ons lijken te buigen. Gelukkig valt het staan op de slee me reuze mee en kan ik ook nog genieten van alles wat ik om mee heen zie. Mijn vierspan bestaat wel uit flinke racehonden, want ik moet behoorlijk vaak op de rem staan, wat soms nogal wat acrobatiek vergt. Heuvelafwaarts is een grote uitdaging, maar ook heel spectaculair.
Wanneer we over een bevroren meer sleeën, houden we even een pauze. De zon is net opgekomen en zorgt voor een mooi gekleurde lucht, dus een uitgelezen moment om wat foto’s te maken. Milla vraagt ons of we buiten of binnen willen lunchen, zodat ze daar haar route op af kan stemmen. Omdat we het helemaal niet koud hebben, kiezen we voor een buitenlunch. Opvallend is trouwens het voelbare, enorme temperatuurverschil tussen de bospaden en de route over het meer, met een snijdende wind.

Natuurlijk moet het onvermijdelijke toch nog komen: in een scherpe bocht sjees ik iets te hard en vergeet ik tegen te leunen. Na een gil val ik van de kantelende slee, terwijl mijn honden gewoon doorrennen. Gelukkig vangt Milla mijn slee meteen op en heb ik geen pijn, dus gaan we weer verder.
Na een poosje stoppen we bij een berghut, waar buiten een vuurplaats, waar dan ook vuur wordt gemaakt. Er staan banken omheen waar rendiervellen op worden gelegd. We drinken lekker warm vruchtensap en eten flink wat vegaworsten, verpakt in een soort pannenkoek. Het smaakt allemaal heerlijk! Na de lunch vervolgen we onze safari, ik nu met de lunchdoos en Rinske’s rugzak in de slee, om m’n honden wat te temperen. Dat nemen ze me blijkbaar nogal kwalijk, want heuvelopwaarts kijken ze steeds achterom, als of ze denken “Toe dan, help dan!”. Dat doe ik dan ook maar braaf, zo blijf je toch nog een beetje warm. De terugreis is toch wel een stuk kouder voor nek, tenen en vingers. Het is later op de dag, dus de temperatuur is al weer flink gedaald, net als de zon, en stilzitten tijdens de lunch staat gelijk aan kou lijden. Maar het uitzicht maakt alles goed!

Sneller dan verwacht zijn we alweer terug op het terrein, waar we de honden mogen ‘aftuigen’ en los rond mogen laten lopen. Milla loopt nog een rondje met ons over het terrein, vertelend over haar team van 53 honden. We kijken ook nog even bij een nest schattige puppies en dan is het tijd om de lagen kleding af te pellen en een verwarmende kopje thee te drinken.
Rinske en ik lopen terug naar onze cottage, drie kilometer verderop. De zon is ondertussen allang onder en we zien een spectaculaire lucht, met zoveel verschillende tinten blauw en paars. Onze camera’s zijn nog bevroren, dus het maken van foto’s zit er niet in. Gelukkig hebben we oogjes. Onze route voert ons langs de brug die Finland van Zweden scheidt en natuurlijk moeten we die ook even oversteken. Nu ben ik ook nog in Zweden geweest! Onder de brug door stroomt op sommige plaatsen nog steeds de rivier; naar onze mening behoorlijk verbazingwekkend, gezien de temperaturen. Hier en daar zijn er rendiersporen zichtbaar, die blijkbaar gevaarlijk dicht bij de stromende rivier willen komen.
Het avondprogramma wordt bepaald door soep, sauna (bij –36!) en slapen.
Wat een bijzondere dag (:

Donderdag 7 januari

Na alle actie van de voorgaande dag, beginnen we deze dag rustig. Na de dagelijkse wandeling over het meer, vergezeld door pieppieppiepkleine sneeuwvlokjes en weer een hele mooie zonsop- en ondergang, struinen we nog even door het dorp. Ik koop een hele hippe muts voor Rinske, met een heel interessant breipatroon (lees: hoe werkt dat? Ik wil dat ook kunnen breien!). Bij de supermarkt sla ik nog een berg zeer verslavende chocolade in, onder het mom van ‘souvenir’. Na de lunch, gaan we nog een keer naar het museum en bijbehorende winkel, in een poging iets meer van het museum en iets minder van de winkel te zien. Maar eerst praten we nog veel te lang met de eigenaren van ons huisjesparkje. Met behulp van een Engels woordenboekje, wat kaarten en gebruik van handen en voeten, leggen ze ons de betekenissen van alle huisjesnamen uit. Dit zijn allemaal Lapse woorden, die staan voor verschillende seizoenen of bergbenamingen. Dat ze Laps zijn, verklaart ook dat ik ze niet in mijn kleine Finse woordenboekje kon vinden. Overigens, ons huisje dat ‘Kero’ heet, staat voor ‘top van de berg waar geen bomen meer groeien’.
’s Avonds beginnen we alvast een beetje met inpakken en gaan we voor de laatste keer in de sauna. Morgen worden we door de bus om 11:15 opgehaald en dan… Helsinki!

Peace!

Advertisements

6 Reacties op “Finland, part III.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s