Give me something that’ll light it up.

The Raconteurs – These Stones Will Shout

Afgelopen woensdag ging ik samen met Tim naar het ringrijden in Sloten. Ik heel enthousiast, Tim waarschijnlijk ietsje minder, maar toch ook enthousiast. We zouden blijven slapen in de caravan. Ondanks de bewolkte start van de dag, was het weer gelukkig zonnig. Officieël waren er 21 kandidaten, maar een paar combinaties hadden zich afgemeld. De meeste enkel- of tweespannen bestonden uit Friese paarden, maar er waren ook een paar Tinkers, een Shetlander en een Fell-pony – zo ik mij heb laten vertellen. De paarden en pony’s stonden achter gewone marathonkarren, maar ook achter een Friese sjees, een jachtwagen en verschillende soorten wagonettes.

Voor wie nog nooit een ringsteekwedstrijd heeft gezien, even een korte uitleg: de menner stuurt zijn paard zo dicht mogelijk langs een paal, waar uitklapbare ‘hand’ aan is bevestigd. Tussen de ‘vingers’ van die hand zit een klein ringetje, waar de bijrijder een puntige staak doorheen moet proberen te steken. Het draait niet alleen om de hoeveelheid ringen, er kunnen ook punten verdiend worden met het uiterlijk van de combinatie. Daarom is ringsteken ook gewoon heel mooi om te zien. Alle deelnemers hadden authentieke kleding aan, afgestemd op de kleuren van de wagen.

Na een paar rondes door de smalle hoofdstraat van Sloten, over de brug en weer terug, was het tijd voor de barrage. Er waren namelijk drie kandidaten die hetzelfde aantal punten hadden. Die deelnemers moesten nogmaals twee ringen steken, zo snel mogelijk. Degene met de meeste punten en de laagste prijs zou winnen. Bij de laatste combinatie maakte de menner waarschijnlijk een kleine menfout, waardoor een wiel van de wagonette bleef haken achter de ringpaal, die een aantal meter werd meegesleept. Het paard schrok hier natuurlijk van en sloeg op hol. Wat er toen gebeurde, konden Tim en ik niet zien, maar we hoorden een doffe dreun en veel mensen renden de straat op, achter de kar aan. We wilden niet de ramptoerist uithangen, daarom deden wat werd verzocht en bleven we staan waar we stonden.

Er werd ons enkele minuten later meegedeeld dat de menner bewusteloos was en de berijdster een gebroken pols had. Gezien de omstandigheden werd het spectakel afgelast. Helaas liep het bijzonder slecht af voor de 74-jarige (!) menner. We zagen drie ambulances en later zelfs nog een traumahelicopter. De volgende dag las ik in de krant dat de man was overleden. Ik vind het behoorlijk naar. De man woonde in Hemelum en was – volgens mijn moeder – een vriend van mijn pake. Daarnaast: als zijn leidsel niet was gebroken, had hij zijn paard waarschijnlijk wel onder controle gekregen en was alles een stuk minder ernstig geweest..

Desalniettemin heb ik wel van de avond genoten en heb ik ook nog geprobeerd wat foto’s te maken. Hier een kleine selectie:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Peace!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s