One day like this a year would seem me right.

Gisteren had ik een oefencoachgesprek in het Schrijfcentrum van de RUG. Ik had afgesproken met een meisje dat wat vragen had over haar dossier voor ASP1 (Academisch Schrijven en Presenteren 1). De afgelopen zeven weken was ik voorbereid op het voeren van zo’n gesprek. Facilitaire houding, geen oordeel vellen, vragen stellen, etc. etc.

Het gesprek ging goed. We praatten een uur lang over twee teksten en toen zij naar buiten stapte, had ik het gevoel dat ze met hernieuwde moed aan haar dossier ging werken. Na wat reflectie meende ik dat ik bepaalde dingen anders had moeten aanpakken, maar oké, niet alles kan in één keer perfect.

Tijdens het gesprek realiseerde ik me opeens dat ik ouder ben geworden. Dat ik geen eerstejaars meer ben. Misschien een wat vreemde gedachte, met een wat vreemde timing. Ik besefte me opeens hoeveel meer ik weet sinds ik studeer. Dat ik academische kennis heb en dat ik inderdaad mensen kan adviseren.

Dat ik niet meer een hulpeloos en geïntimideerd om haar heenkijkend meisje ben wanneer ik het Harmoniegebouw in loop – hoewel.. soms. Ik weet waar ik heen moet en waar ik heen ga. En daar ben ik blij mee.

Peace

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s