Look in the mirror my friend.

Ik denk dat het een familiekwaaltje is. Zodra er misschien wel eens sprake zou kunnen zijn van eventuele vorst, begint het een beetje bij mij te kriebelen. Dat kriebelgevoel wordt versterkt wanneer ik bij mijn ouders ben. Iedereen krijgt een thermometer-tic en tijdens het weerbericht van het achtuurjournaal heerst er een doodse stilte. Na een paar dagen begint mijn vader onrustig te worden en rijdt hij een paar keer langs het Nannewiid; schaatsen, prikstok en een thermoskan thee achterin de auto. Na de eerste keer triomfantelijk te hebben geschaatst (“No, it Wide hâldt hear, der is in moai baantsje skood, dik fiif sentimeter, wy kinne der moarn wol ride!”), gaat de rest van het gezin nerveus op zoek naar schaatsen (waren ze nou geslepen, of niet?), handschoenen en skibroeken.

Dit jaar ging het allemaal een beetje anders, vooral omdat iedereen – behalve mijn vader – het nogal druk had. Toch heb ik (al) vier geschaatst deze winter. De eerste paar keer waren op het Nannewiid – vertrouwde haven van elke schaatser uit omgeving Skarsterlân/Heerenveen. Omdat het bleef vriezen schaatste ik vrijdag (24/12) samen met m’n vader op De Deelen. De wind had de meeste sneeuw weggeblazen en op andere plekken waren baantjes geschoven, het was droog, het zonnetje brak aarzelend door en het was er super rustig. Enkele foto’s:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Peace!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s