Now I was sitting, waiting, wishing.

bron

Dus. Sinds een paar weken loop ik stage bij het Dollardcollege in Winschoten. Het is een behoorlijk grote school – op de locatie waar ik stage loop, lopen zo’n achthonderd leerlingen rond. Ook de sectie Nederlands is behoorlijk groot, die telt minimaal vijf personen. Ik begin al redelijk wegwijs te raken in de school en voel me er ook op m’n gemak.

Aanstaande maandag is het zover: tijd voor het geven van mijn allereerste les, aan een VWO 3-klas. Ik heb al twee keer bij deze klas geobserveerd en ben met mijn coaches eens dat dit een goede klas is om te beginnen. De leerlingen zijn zo nu en dan vrij druk en gaan graag in discussie, maar het is allemaal behoorlijk ‘goed bedoeld’. Daarmee bedoel ik dat de leerlingen zo reageren omdat ze balorig zijn en niet omdat ze per se gemeen willen doen.

Vanaf het moment dat ik de school binnenliep tot het moment dat ik dit typ, heb ik al ontzettend veel geleerd – zowel bewust als onbewust. Twee weken observeren in verschillende klassen en (misschien wel vooral?) de personeelskamer heeft mij tot onder andere de volgende inzichten geleid:

  1. Een leerling aanvaardt jouw docentenrol sneller dan jijzelf. De eerste klas waar ik bij observeerde was een hele drukke probleemklas. Ik had mezelf voorgesteld en ging vervolgens achterin zitten, om me heen kijken en schrijven. Een paar leerlingen waren absoluut niet aan het werk en toevallig keek ik naar ze. Zij reageerden vervolgens gealarmeerd omdat ik keek en gingen weer aan het werk. Taadaa. Dat had ik nooit verwacht. Wat mijn coach na afloop zei, klonk logisch; ik was voorgesteld als docent en dus namen zij automatisch de leerlingenrol aan ten opzichte van mij. Dit deden ze zonder problemen, terwijl ik me afvroeg hoe dit kon gebeuren en hoe ik me verder zou moeten gedragen. Zou ik me wel aan mijn rol als docent kunnen houden? En wat als me dat niet zou lukken? Zou dat gezichtsverlies zijn? Het is behoorlijk wennen aan de perspectiefwisseling van leerling naar docent.*
  2. Het geven van onvoldoendes kan behoorlijk naar zijn voor een docent. Vooral wanneer een docent het gevoel heeft dat de stof goed is overgekomen en vervolgens tijdens een avond nakijken geen enkele voldoende kan geven. Dit is voor de individuele leerling niet leuk, maar ook niet voor de docent. Hij of zij heeft veel energie gestoken in het ontwerpen en geven van een les en zoekt bij zoveel onvoldoendes altijd de fout bij zichzelf. En de leerlingen? Die rekenen precies uit wat ze nodig hebben om voldoende te staan en halen dit cijfer bij het volgende proefwerk exact.
  3. De meeste leerlingen gedragen zich niet vervelend in de les omdat ze het jou moeilijk willen maken, maar omdat ze niet anders kunnen/weten. Elke leerling kan zich brutaal gedragen ten opzichte van een leraar, maar dit betekent niet dat de leerling zich ook daadwerkelijk met opzet richt op de docent. Ik  bedoel, wie heeft er vroeger niet meegedaan bij het in verwarring brengen van stagiaires of nieuwe docenten? Dat is iets wat nauwelijks valt te ontkennen. Ook ik heb meegedaan aan namen verwisselen, geen antwoord willen geven, onzin invullen op proefwerkblaadjes en niet stoppen met praten. Nu ik zelf in de schoenen van de docent sta, vraag ik me af waarom ik dat deed. En ik kan er geen antwoord op geven. Het gebeurde vanzelf. Misschien was het groepsdruk, misschien was het om mezelf een houding te geven, misschien hoorde het bij mijn leerlingenrol en voelde ik feilloos aan wat mogelijk was. Eén ding weet ik zeker: het was niet persoonlijk.

Andere belangrijke inzichten zijn:

  1. Je hoeft niet het antwoord op elke vraag te weten. Zolang je maar weet hoe je correct omgaat met vragen waar je het antwoord niet op weet.
  2. Lesgeven is nooit ‘af’. Jij en je leerlingen kunnen altijd weer nieuwe dingen leren. Hierdoor overweldigd raken is niet verstandig.
  3. Probeer geen pessimist te worden. Probeer – hoe moeilijk het ook is – niet die docent in de lerarenkamer te worden die elke pauze klaagt over het motivatie-, discipline-, en kennisgebrek van de leerlingen.
  4. Zie de (meeste) leerlingen niet als kleine Einsteintjes. De potentie mag er misschien zijn, Einsteinopvolgers laten voorlopig nog even op zich wachten. Zie onder ogen dat je te maken hebt met pubers en niet met volwassenen.

Ik hoop dat ik maandag heelhuids doorkom.

Peace.

*Ik vond het in het begin behoorlijk intimiderend om de lerarenkamer – heiligdom der heiligdommen – binnen te lopen. Yep.
Advertisements

Een Reactie op “Now I was sitting, waiting, wishing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s