Zijn schoenen sloffen en het is of zij wolkjes as opwerpen.

Afgelopen Koninginnenacht was ik even cultureel verantwoord bezig. Ik ging namelijk met Tim en zijn moeder naar het Posthuis, om naar de theatervoorstelling van De Aanslag te gaan; natuurlijk naar de succesvolle roman van Harry Mulisch. Hoewel ik het boek al een poos geleden had gelezen, was de inhoud door de mondelingen waar ik bij had gezeten weer redelijk boven komen drijven. Ik was benieuwd hoe het boek vertaald zou worden naar het toneel.

Ik vond het een fantastisch toneelstuk. De inhoud van het boek is al behoorlijk dramatisch – een moord, oorlogstrauma’s en emotionele confrontaties – en op het toneel werd dit nog een paar keer uitvergroot. Uitvergroot in de positieve zin van het woord; het drama spatte van het toneel. Er werd zo goed geacteerd. Aan het einde voelde je nog meer de wrede ironie van het verhaal.

Om toch nog een beetje in de sfeer van een meer ‘traditionele’ Koninginnenacht te komen, gingen we daarna nog even op een terras zitten en bespraken we de eigenaardigheid van het Vlaamse biermerk ‘Hetzelfde’. Ook aten we olijven en patat. Het was een leuke avond (:

En voor een ieder die De Aanslag nog niet heeft gelezen: LEEST!

Peace.

PS. De titel is een fragment uit de laatste zin van De Aanslag, pagina 254.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s