Tsunami’s vol leermomenten.

Leermoment.

Een gemiddeld leven zit elke dag vol met leermomenten. Hoewel mijn leven nog steeds behoorlijk gemiddeld is, merk ik dat ik zo nu en dan een behoorlijke grote stroom leermomenten heb. Vooral tijdens stage. Dan voelt de stroom leermomenten soms als een tsunami.

Een tsunami van leermomenten is niet fijn, dat kan ik je wel vertellen. Tenminste, op het moment zelf. Daarna leer je er natuurlijk iets van. Leren is goed. Afgelopen maandag was voor mij zo’n tsunamidag. M’n coach was druk bezig met het nakijken van zijn examens en zijn resultaten invoeren in het alom geliefde computerprogramma WOLF (*insert sarcasm mark here*) en vroeg mij of ik zelfstandig les wilde gaan geven. Ik zei ja, want bij V4 stond een poëzieprojectles op het programma. Dat betekent in de praktijk dat de meeste leerlingen naar de mediatheek rennen en daar soms nuttig bezig gaan. Aan mij om te zorgen dat ze echt nuttig bezig gaan. Dat zou wel meevallen, toch?

Dat viel een beetje tegen. De helft van de klas ging wel serieus aan het werk, maar enkele groepjes waren duidelijk uit hun neus aan het eten. Ik had het verwacht, desondanks bleek het moeilijker om hun gedrag te sturen. Eén leerling wilde dat ik een Gronings gedicht voor ging lezen (ja, accent-guy) en toen ik zei dat hij dat vast zelf beter kon, werd er gevraagd waar ik vandaan kwam. Ik ben een trotse Fries, dus natuurlijk zei ik Friesland. Dat zorgde voor een enorme stroom (voornamelijk negatieve) reacties; ik had geen idee wat ik ermee aanmoest. Ik vond het onprettig en heb dit ook tegen mijn coach gezegd. Blijkbaar kon hij van mijn gezicht lezen dat ik er echt mee zat, want hij gaf me tips.

Daarna had ik V3. Wederom stond ik alleen in de klas. Ik zou 2 opdrachten bespreken, over samengestelde zinnen. Erg blij met het onderwerp was ik niet, want ik moest erg graven om me het hoe en wat over samengestelde zinnen te herinneren. Gelukkig had mijn coach me geholpen. In het kort: de les was een ramp. Ik voelde me vreselijk ongemakkelijk. Het was heel druk in de klas en ik kreeg het maar niet rustig. Hoewel ik mezelf had voorgenomen om streng op te treden, viel dit volledig in het water. Strafmaatregelen hadden geen zin, omdat ik (achteraf bezien) steeds te laat handelde. Op een gegeven moment stuurde ik één leerling eruit (nadat ik zelfs geroep uit de klas had gehad over mensen eruit sturen en consequent zijn (beschamend!)) en daar was hij het niet mee eens. Toen pas werd ik een beetje boos. De laatste vijf minuten heb ik de leerlingen maar laten kletsen, ik had alles met ze nagekeken en huiswerk opgegeven; wat mij betreft kon de bel niet snel genoeg gaan.

Na deze hel besprak ik de les met mijn coach. Hij was heel even binnen komen lopen om zijn sleutels op te halen en in die tien seconden had hij blijkbaar de hele situatie kunnen overzien. Hij stelde me gerust: dit gebeurde iedereen wel eens en de klas stond natuurlijk ook bekend als extra druk. Hoewel ik me niet wil verschuilen achter dit excuus, denk dat het wel belangrijk is om te onthouden. Ook docenten met dertig jaar meer ervaring dan ik hebben er soms moeite mee. We hebben onder andere mijn houding en stemgebruik besproken en ik heb dit alles proberen mee te nemen in mijn lesplannen voor vandaag.

Want vandaag ging ik weer opnieuw lesgeven aan V4 en V3. Deze keer inclusief coach, wat ik een hele geruststelling vond. Geloof me maar wanneer ik zeg dat ik de afgelopen dagen flink wat angstdromen heb gehad. Door een printerprobleempje (zul je altijd zien..) kwam ik wat later het lokaal in. Alle leerlingen zaten al en waren of aan het kletsen, of hun spullen half aan het uitpakken. Ik zou de les beginnen met een korte uitleg over haiku’s. Ik begon met opschrijven van een haiku op het bord en daarop volgde het mooiste moment van mijn dag: het werd muisstil, op een enkeling na die zachtjes voor zichzelf fluisterde wat ik opschreef. Fantastisch. De les ging daarna behoorlijk goed. Wat betreft de negatieve opmerkingen betreffende mijn Frieszijn, nadat ik zei: “Genoeg is genoeg” heb ik niets meer gehoord. Ik vergeet nog regelmatig dat ik de docent ben en ik ook van een leerling kan eisen dat hij stopt met bepaald gedrag (en dat hij daar negen van de tien keer ook mee ophoudt!)

V3 ging daarna ook behoorlijk goed. Ik begon de les met een preekje over de sfeer de vorige keer en dat ik dat gedrag deze keer niet ging tolereren. Er zou maar één waarschuwing worden uitgedeeld en daarna zou er strafwerk volgen. De inhoud van mijn les ging wel een beetje naar de maan, doordat er zoveel onverwachte vragen waren over het leesdossier dat ik uitlegde. Daarna waren er nog wat groepjesperikelen; ik hoop dat die de volgende les onderling zijn opgelost.

Al met al: een veel betere dag dan maandag, en ook weer vol met leermomenten  (:

Peace!

PS. Als je tot hier bent gekomen met lezen: thanks! ^^ Soms moet een mens even alles van zich afschrijven.

Advertisements

5 Reacties op “Tsunami’s vol leermomenten.

  1. Hey, mooi geschreven! En wat een gedoe zeg, een klas in het gareel houden. Ik kan begrijpen dat je je in de hoek geduwd voelde toen ze begonnen over je afkomst. Maar jij komt uit Friesland en daar ben je gewoon trots op. Dus je rug recht houden en glimlachen. Ga er maar gewoon van uit dat ze niet beter weten.

    En dat is lekker he, van je afschrijven? Ik heb het ook al vaker gedaan en het ik vind het een succes. Zelfs ben ik de laatste tijd veel bezig met fotoopdrachten. Zoals van WordPress, Photosunday.net en PhotoFriday.com.

    • Dank je wel! Toevallig heb ik net ergens iets gelezen over precies160 gedichten! Volgens mij was het een artikeltje van Onze Taal. Hoe dan ook, het lijkt me zeker een leuk idee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s