It all ends.

Nee, vrees niet – deze post bevat geen spoilers voor de nieuwste Harry Potterfilm. Spoilers zijn ook niet gewenst!
In tegenstelling tot vele anderen zat ik één van de afgelopen dagen niet in de bioscoop. Ik zat me niet te verbazen over de outfits van de cast tijdens de première. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n fan van de Harry Potterfilms. Dat is deels mijn eigen schuld. Ik heb ridicuul hoge verwachtingen. Daarnaast is onzin om te denken dat een horde volkomen vreemden een film kan maken die precies voldoet aan mijn verbeelding. (Ja, ik ben één van die mensen die tijdens een film die gebaseerd is op een boek constant loopt te fluisteren Zo ging het niet in het boek!) En toch ben ik wel van plan om dit laatste deel te gaan kijken.

Want tijdens een flard van de première – ergens op tv, misschien tijdens het journaal – besefte ik me opeens dat dit het einde is van een tijdperk. Hoe dramatisch It all ends ook mag klinken, het is in zekere zin waar. Er komen geen nieuwe Harry Potter boeken en ook geen Harry Potterfilms meer uit. Voor de Potterfans – waar ik mezelf toch toe reken – een klein beetje een vervreemdende gebeurtenis.

Een klein stukje levensgeschiedenis:

Harry Potter heeft – naast het verzamelen van paardenposters en –stickers – een behoorlijk groot deel van mijn leven uitgemaakt. Ik kreeg het eerst deel op mijn verjaardag van mijn tante. Ik zat in de eerste klas, dus ik moet net dertien zijn geworden. Achteraf vind ik het ongelooflijk dat ik nog niet eerder ‘besmet’ was geraakt met het HP-virus, maar dat ter zijde. Ik weet nog dat ik plotseling het eerste uur vrij had en er heerste zo’n typisch ‘dusss-wat-zal-ik-nu-eens-doen-gevoel’. Ik besloot HP1 er maar bij te pakken. Kaching! Ik werd meteen in het verhaal gesleurd en herinner me tot op de dag van vandaag nog hoe ik me voelde toen ik las over de Wegisweg, uilen, Voldemort, bezems en Zweinstein. Wat een fantastische wereld! Ik vergat bijna naar school te gaan.

Na deze eerste kennismaking fietste ik de volgende dag meteen naar de bibliotheek om het volgende deel op te halen. Ik was aangenaam verrast toen ik zag dat er meerdere delen waren. Deel twee werd in een mum van tijd verslonden. Mijn moeder moest elke avond wel vijf keer roepen dat ik het licht op mijn kamer uit moest doen en dan las ik vaak nog door bij het licht van een zaklantaarn, waarvan de batterijen meestal bijna op waren. Het lezen van HP zorgde bij mijn moeder altijd voor nogal wat frustratie. Ik installeerde me ’s ochtends bij voorkeur op de bank of op mijn kamer, waar ik de rest van de dag het liefst niet vandaan kwam, tenzij het hoognodig was. Mijn moeder was hier niet zo blij mee en droeg me op om allerlei klusjes te doen, waar ik meestal vrij wezenloos ‘jahaa’ op antwoordde en het vervolgens niet deed. Waarschijnlijk hoorde ik maar vijf procent van de dingen die ze allemaal tegen me zei. Arme moeder.

Deel drie las ik toen ik met mijn ouders en zusje in een huisje in de buurt van Soest op vakantie was. Ik weet nog maar een paar dingen van die vakantie: dat we naar het paardenrusthuis in Soest gingen, dat het huisje Gamma heette en dat ik in een stoel in de woonkamer zat en schaterde om de opmerkingen die Leo Jordaan als commentator tijdens de Zwerkbalwedstrijden van Griffoendor maakte. Tot op heden is die Zwerkbalwedstrijd nog steeds één van mijn favoriete momenten in de reeks.

Ik zie mezelf nog zitten op een hete zomerdag in de achtertuin, Harry Potter en de Vuurbeker lezend. Zak snoep erbij. Rond die tijd trok ik veel op met één van mijn buurmeisjes, ook een fervente HP-fan. Samen konden we urenlang theorieën bedenken over hoe en wat en waarom. We kozen onze favoriete karakters, verzonnen Harry Potter gerelateerde bijnamen, werden lid van een Harry Potter forum, chatten veel te veel in een Harry Potter chat en hockeyden tegen de rest van de buurtkinderen met onze speciale ‘Harry Potterstrategieën’.

Het vijfde deel vroeg ik voor Sinterklaas. Ik herinner me vrij weinig van die Sinterklaasavond; tussen het afscheuren van het pakpapier van cadeaus en het pakken van een nieuwe cadeautje, zat ik te lezen. De volgende ochtend had ik het boek uit en hadden mijn buurmeisje en ik weer speculeringsmateriaal te over.

Intussen was de eerder genoemde Harry Potterchat een steeds grotere rol in mijn leven gaan spelen. De meeste chatters woonden verspreid door het land en door middel van MSN, fora en later ook meetings en logeerpartijen leerden we elkaar steeds beter kennen. Op diezelfde chat gebeurde ook het onvermijdelijke – ik werd gespoilerd en wist voordat ik begon met het lezen van HP6 één van de belangrijkste momenten uit de serie: de dood van Albus Perkamentus. Misschien is daarom mijn herinnering aan dat boek minder sterk.

Tijdens het verschijnen van het zevende en laatste deel was ik de stal van mijn buren aan het verven, om een zakcentje bij te verdienen. Ik kocht het boek in het Engels, want ik kon – zoals zovelen – niet wachten op de ontknoping. Het was de eerste keer dat ik Harry Potter in het Engels las en het was niet helemaal een succes. Ik was vaak niet bekend met de namen die werden gebruikt en ging dit vervolgens weer opzoeken op internet. Dat zorgde niet echt voor een vlotte leeservaring. Gelukkig maakte de verschijning van de Relieken dat goed. Na het uitlezen, inclusief het colofon (dat doe ik altijd), besefte ik dat dit toch wel een beetje het einde was.

De afgelopen jaren ben ik zo nu en dan bang geweest dat ik de Harry Potter serie niet meer leuk zou vinden. Dat ik eroverheen gegroeid zou zijn. Ik bedoel, it happens. Mijn kamer hangt ook niet meer vol met paardenposters. Hoewel ik de boeken regelmatig teruglas, had ik dat de afgelopen jaren vrij weinig gedaan. (Fun fact: ik denk dat ik deel drie meer dan vijfentwintig keer heb herlezen. Obsessief? Hoezo?) Daarom besloot ik een paar maanden geleden gewoon weer eens deel één te lezen. Zomaar. Omdat het kon. Zonder het eerst te merken, werd ik meteen weer in de wondere wereld van een halfreus met een roze paraplu als toverstok en een jongen met een bliksemvormig litteken gezogen. Net als vroeger. Ik las meteen de andere delen er achteraan. Het voelde vertrouwd.

Terug naar de films. Zoals ik al zei, ik ben geen fan. Ik heb de eerste film op videoband (yep, old school) en de tweede op dvd. Die films heb ik talloze keren gekeken. Daarna verloor ik mijn interesse een beetje. Misschien valt dat te wijten aan de belachelijke gestalten die de Dementors hebben in de derde film. Misschien ben ik gewoon een beetje een zeur. En toch, gisteravond heb ik samen met Tim Deathly Hallows, part 1 gekeken. En als alles volgens plan gaat, gaan we morgenavond naar part 2. Want hoewel ik de boeken kan herlezen, de films opnieuw kan kijken en me kan verheugen op het Pottermore-spektakel: dit is voor mij het einde van een tijdperk.

PS.  Gelukkig valt mijn Post Potter Depression nog wel mee (‘:

Advertenties

4 Reacties op “It all ends.

  1. Wauw, door jouw herinneringen te lezen kwamen er bij mij ook weer wat boven :p Wachten tot de boeken bij de bieb waren (we kochten ze nooit om de een of andere reden…), en dan in 1 ruk uitlezen. Mijn zaklamp werd ook veel gebruikt toen ^^

  2. Ik herinner me de vakanties in Engeland, met de voorleescd’s ging het reizen zo snel. Een deel hebben we, op de dag van aankomst die gelijk viel met het uitkomen, gekocht bij de eerste de beste benzinepomp die we daar tegenkwamen.
    En onze kinderen die verkleed als Harry en Hermione naar de bioscoop gingen.
    Wij hebben alle boeken in het Engels, Nederlands, hardcover, paperback, voorleescd en dvd.
    Ik vind het heel grappig dat mijn kinderen ‘opgroeiden’ met HP. Jij bent duidelijk van hun leeftijd. (19, 22, 31)

    • Wat leuk om te horen! Ik ben inderdaad van dezelfde leeftijdcategorie (22).

      Ik ben eigenlijk altijd benieuwd geweest naar voorleescd’s. Het lijkt me inderdaad ideaal om naar te luisteren tijdens een lange (auto)reis, maar ik ben een beetje bang dat ik me dan niet goed genoeg op het verkeer kan concentreren.

      Wat een leuk idee om verkleed naar de bioscoop te gaan! Ik heb het altijd betreurd dat ik niet naar een boekrelease in een grote stad ben gegaan. Veel mensen die ik kende gingen naar Amsterdam, of zelfs naar Londen. Dat leek me ontzettend leuk, maar het is er helaas nooit van gekomen.Gelukkig had ik m’n nagels wel met een Harry Potter-thema gelakt afgelopen maandag, dus ik was toch nog een beetje verkleed (;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s