Brand!

Dit is therapeutisch bloggen.

Gisteren rond half twaalf is er in Groningen brand uitgebroken bij onze buurman op nummer 11.

Voor de duidelijkheid heb ik even een plattegrondje gemaakt van de situatie (klik om te vergroten):

Vanzelfsprekend ben ik geen architect, maar het moet zo redelijk duidelijk zijn. De brand brak uit in kamer 2, de achterste kamer op de begane grond. De begane grond heeft huisnummer 11 en de eerste en tweede verdieping hebben nummer 11a. Tim en ik wonen op de tweede verdieping (kamers 4 en 5) en twee Chinese uitwisselingsstudenten wonen op de eerste verdieping in kamer 3. Op het moment van de brand stond kamer 1 leeg, was de Chinese jongen op de universiteit (zijn vriendin zit momenteel in Amerika) en waren Tim en ik thuis.

Tim en ik zaten in kamer 4 (die grenst aan de straat) en ik hoorde geschreeuw. Ik ben nieuwsgierig, dus ik deed het raam open en zag de buurman van kamer 2 (vanaf nu zal ik hem De Kunstenaar noemen) met wat kameraden ruziemaken op straat. Tegelijkertijd zag ik rookwolken uit zijn gang komen. Ik rook de lucht, rende naar beneden, zag meer rookwolken naar buiten kolken en schreeuwde naar Tim dat er brand was en dat hij naar beneden moest komen.

Ik vroeg aan De Kunstenaar of ze al 112 hadden gebeld en kreeg nauwelijks antwoord. Hij en zijn vrienden stonden ruzie te maken over wiens schuld het was, één iemand riep dat hij alleen een deur had ingetrapt en anderen wilden wegrennen. Tims telefoon was leeg, dus hij rende weer naar binnen om mijn telefoon en onze brandblusser te halen.

Ik belde 112, kon met moeite De Kunstenaar aan zijn mouw trekken om te vragen of er nog bewoners binnen waren (hij wilde weglopen) en zag mensen omhannesen met brandblussers. Na het bellen kwam de politie algauw aanscheuren – het bureau zit tenslotte bij ons om de hoek. De halve straat werd afgezet en we werden weggedirigeerd achter het lint.

Het enige wat ik bij me had was mijn telefoon. We waren zo maar naar buiten gerend, op sokken en zonder jas. En het was koud. Zo koud. Een meisje zag me bibberen en haalde een jas en schoenen voor me op. Later kreeg Tim ook een jas en schoenen van een vriendelijke buurtbewoner.

Intussen waren er al twee brandweerwagens gearriveerd – en talloze buurtbewoners en nieuwsgierigen. Eerst dacht ik nog dat het wel meeviel – ik had de alarmcentrale dan ook gemeld dat er sprake was van “een klein brandje” – bleek het flink serieus te zijn. Vlak voordat we achter het lint werden gebracht, hoorde ik het geluid van knisperende vlammen. Ik  ben bekend met dat geluid, want mijn ouders hebben een houtkachel, maar nu was het zo eng en ik kreeg er kippenvel van. Op hetzelfde moment zag ik vlammen om de deurpost van kamer 2 likken, richting de gang. Dat was één van de momenten waarop ik de ernst van de situatie inzag.

We stonden op het kruispunt van de straat, bibberend als een gek van de kou en de adrenaline, elkaar en andere buurtbewoners troostend. De buren van nummer 13 hadden hun huis openstaan voor de politie en brandweer en hun dochter stond bij ons met hun hondje. Wat betreft de woonsituatie is het ook nog wel handig om te weten dat in onze straat alle huizen tegen elkaar aanstaan, als hele hoge rijtjeshuizen. De huizen vormen een blok met nog drie andere straten, en achter de huizen grenzen alle tuinen aan elkaar. Er is geen ingang van buitenaf naar de tuinen, men moet wel door een huis. Omdat de brandweer vooral aan de achterkant van kamer 2 moest zijn en die kamer minder goed bereikbaar was door de gang van nummer 11, verplaatsten ze zich dus door nummer 13 en benaderden kamer 2 dus vanuit de tuin.

We stonden te kijken naar de rookwolken die steeds zwarter werden toen de brandweer ging blussen. Ik had het raam van kamer 4 (Tims kamer/de woonkamer) nog open laten staan (van toen ik naar buiten keek) en zag steeds dikkere, zwarte rookwolken naar buiten kolken. Het was doodeng. We stonden machteloos. Het waaide hard en ik wist dat het vuur achterhuis via het balkon van de eerste verdieping naar boven zou gaan klimmen.

Achteraf ben ik verbaasd dat ik zo helder was. Ik was misschien wel in paniek, maar het was onderdrukte paniek. Ik kon maar aan één ding tegelijk denken: wat is er aan de hand, is 112 gebeld, zijn er mensen binnen, stop met ruziemaken, gauw hierweg, warm blijven, troosten. Intussen waren er nog twee brandweerwagens gearriveerd. De hele straat stond vol met brandweerwagens, politieauto’s en nieuwsauto’s. Overal waren sirenes, flikkerlichten en mensen met camera’s.

Het wachten was vreselijk. Ik moet in alle eerlijkheid bekennen dat ik geen moment aan mijn vis Arto heb gedacht – iets waar ik me best wel schuldig over voel. Ik heb ook geen moment gedacht aan mijn kleding, nagellak of andere bezittingen die zouden verbranden. Ik dacht alleen maar aan mijn boeken, want die stonden dichtbij het raam van kamer 5. Ook dacht ik aan Tim zijn games en computer. En dat de wasmachine nog aanstond. Verder niets. Vroeger dacht ik vaak na over wat ik mee zou nemen wanneer er brand zou zijn. Ik bedacht een hele lijst van dingen die ik mee zou gaan nemen: mijn portemonnee, dieren, lievelingsboeken, telefoon, jas, schoenen, lievelingsjurk, erfstukken, bril. Ik weet nu dat ik aan niets van dat alles dacht toen ik het huis uitvluchtte.

Het wachten duurde voor mijn gevoel eindeloos. Ik had het zo koud. Ik heb geen idee hoe vaak ik verteld heb wat ik wist, wat ik had gedaan, wat ik dacht dat er aan de hand was. Er deden veel speculaties de ronde over buurman De Kunstenaar, zijn eventuele illegale praktijken en louche vrienden. Ik heb mijn verhaal nog verteld aan een verslaggever. Uiteindelijk trokken we de woordvoerder van de brandweer aan zijn mouw en hij regelde dat we met de politie en brandweer mochten spreken over het hoe en wat.

We hoorden dat de brand was geblust en dat men wachtte op de technische recherche. Uiteindelijk gingen we samen met enkele brandweermannen naar binnen. De kamer op de eerste verdieping was één grote ravage. Dit was de kamer die direct boven de vuurhaard had gezeten. De woordvoerder van de brandweer vertelde ons dat ze bang waren dat het vuur tussen het plafond van kamer 2 en de vloer van kamer 3 zou gaan zitten en zich zo zou gaan verspreiden. Dit bleek ook te zijn gebeurd. Achteraf hoorde wij van buurman Bert van nummer 13 dat deze ruimte was bekleed met riet. Blijkbaar vrij normaal isolatiemateriaal in een oud huis als het onze.

Als gevolg daarvan was al het meubilair naar de voorkant van de kamer gesleurd. De deuren van de keukenkastjes waar losgewrikt en in de badkamer gegooid, net als aanstekers en wat ander spul. De keukenkastjes en -muren vertoonden ook zwarte vlammensporen. De deur was ingetrapt, omdat er op dat moment geen bewoners waren. Overal lag roet en bluswater. Er was gelukkig geen instortingsgevaar.

We zagen dat de vlammen tot boven het hokje op het balkon van de eerste verdieping waren gekomen.  Ter informatie: dat is ongeveer een halve meter onder de raamkozijnen van kamer 5 – mijn kamer. We hoorden later van buurman Bert dat de brand vijftien minuten aan de gang was tot de brandweer kwam. Tien minuten langer en het hele huis had in vlammen op kunnen gaan.

Daarna liepen we snel naar boven, naar onze eigen verdieping. Er was gelukkig niets verbrand en er was ook niet geblust. Wel hing er een ontzettend brandlucht. Geen gezellige kampvuurlucht, maar een penetrante brandlucht die overal – en ook echt overal – inzat. Omdat het flink gerookt had in het huis, was alles voorzien van een dun laagje roet. Tim en ik waren natuurlijk ontzettend blij dat er geen verdere schade was, maar ik denk dat ik in die blijdschap wel heb onderschat hoeveel schade we toch hebben. Het hele huis zal moeten worden schoongemaakt en alles zal gelucht, nog meer gelucht, gestoomd en gewassen moeten worden. Bovendien kregen we later van onze huurbaas te horen dat het huis waarschijnlijk een maand onbewoonbaar is, omdat er ook geen gas en elektrisch is.

Anyway, daar dachten Tim en ik toen nog helemaal niet aan. We waren blij dat alles nog heel was, gooiden snel wat essentiële spullen in een rugzak – verbazend hoe weinig waarde ik opeens hechtte aan al mijn spullen, behalve een paar – en gingen weer naar buiten. Frisse lucht was geen overbodige luxe, want in no time sloeg de brandlucht al op de longen.

Buiten spraken we met de huisbaas, huismeester, politie, brandweer, salvage en de buren van nummer 13. Ook waren er veel buurtbewoners die ons hulp aanboden. We brachten de geleende kleding terug. Wachten was nog op onze Chinese onderbuurman, die eindelijk was bereikt. We werden uitgenodigd om thee te drinken bij de buren van nummer 13. Via hun achtertuin konden we de ravage zien.

Deze foto is genomen vanuit de tuin van kamer 2. Kamer 2 is volledig uitgebrand.

Dit is het aanbouwsel bij kamer 2. Minder uitgebrand, maar toch nog heel veel schade. Nogal een wazige foto, omdat mijn handen nogal trilden.

Schade vanaf het balkon van de eerste verdieping bezien.

Kort daarna werden we vriendelijk weggestuurd door de technische recherche, omdat er natuurlijk wel sprake was van een plaats delict. Dat maakte niet uit, want na de achterkant van de woning gezien te hebben, besefte ik me pas aan welke ramp we waren ontsnapt. En niet alleen wij, ook de buren van 13. Ik hoorde dat zij hun huis nat hadden gehouden tuinslangen totdat de politie arriveerde. Hadden ze dat niet gedaan, wie weet wat er dan was gebeurd. Nu hadden ze alleen rookschade (en een kapot dakluik).

We gingen samen naar de Jumbo, om even wat eten te halen. Het was prettig om even in iets normaals als een supermarkt te zijn. Toen we terugkwamen was onze Chinese buurjongen er (ik kan zijn naam echt niet onthouden!). Ik vond het zo zielig. Hij zag er zo aangeslagen uit. Het moet een nachtmerrie zijn: in het buitenland, zonder familie, zonder vriendin, met een taal die je niet kunt verstaan. En dan brandt ook nog eens je kamer af. Als ik met iemand medelijden had, dan was het met hem. Gelukkig was Soraya, ons buurmeisje, zo vriendelijk om hem met haar vriend naar een hotel in de buurt te brengen (op kosten van de huisbaas!).

Omdat we onmogelijk in onze huis konden verblijven, pakten we nog wat meer spullen in. Er was geen stroom, dus leegden de wasmachine handmatig en zetten de natte spullen voor zolang in de gootsteen. We haalden wat spul uit onze koelkast, zetten wat ramen op een kier en vertrokken naar Friesland.

Toen ik eenmaal rond een uur of zes ’s avonds thuis was, draaide ik mijn verhaal weer tig keer in relatieve kalmte af voor mijn moeder, vader, buurvrouw Esther en buurman René. Ik liet de foto’s zien. Pas ’s avonds kwam de echte klap. In bed maalde mijn hoofd er op los: “Als dit was gebeurd, als dat, als de brandweer later was gekomen, als ik een kat had gehad, als er nog wel mensen binnen waren geweest, als, dan, als, dan, als…”. Uiteindelijk dacht ik bij mezelf: “Dat is allemaal niet gebeurd. Er is niemand gewond, alle mensen en dieren leven nog, het is relatief goed afgelopen”. En toen heb ik heerlijk geslapen.

Ik weet nog niet precies wat we de komende weken gaan doen. Het zal waarschijnlijk veel geregel van praktische zaken zijn. Voor nu laat ik het even los en ga ik gevuld speculaas bakken. Morgen ga ik naar het filmfestival in Leeuwarden en ga ik het nieuwe huis van mijn tante bekijken. En ik hoop dat ik net zo lekker slaap als vannacht.

Advertisements

12 Reacties op “Brand!

  1. Wat een geluk dat het vuur jullie verdieping niet bereikt heeft. Ik heb echt heel veel respect voor hoe je er mee omgegaan bent. Wel erg naar van de rookschade.
    Heel veel succes met de nasleep. Een paar jaar terug is het appartement van mijn zus afgebrand dus ik weet een beetje hoe veel ellende zo iets geeft. Als ik jullie kan helpen op een of andere manier, aarzel dan niet om het te vragen.

    • Ja, daar ben ik ook heel erg blij mee. En wat naar voor je zus!

      Voorlopig hebben we nog geen hulp nodig; het is nu nog een beetje afwachten wat er gaat en moet gebeuren, maar in ieder geval heel erg bedankt voor het aanbod!

  2. Ik moet er echt niet aan denken wat er was gebeurd als dit ’s nachts was gebeurd.. Jezus, nu ik de foto’s zie schrik ik er nog erger van! Ik hoop dat jullie snel weer terug in jullie huis kunnen *hug*

    Nogmaals: Als jullie ergens hulp bij nodig hebben hoor ik het wel! Ook voor een slaapplek in Groningen nodig hebt vanwege een vroeg tentamen oid.. Anything.

    • Dat dacht ik dus ook toen ik op het balkon stond. Toen kwam opeens het besef: dit had veel erger kunnen zijn en ’s nachts had het nog veel erger kunnen zijn.

      Het heeft me wel bewuster gemaakt. Normaal denk je: “Zoiets gebeurt mij niet” en nu kwam het opeens wel heel dichtbij.

      Bedankt voor de aangeboden hulp! (:

  3. Pingback: What’s the matter then? Feeling kinda anxious? « Relinquish all connection·

  4. Je weet wel heel goed hoe je moet handelen in een crisis :O
    Wat vervelend van al jullie spullen *het zijn maar spullen maar toch*
    Gaat wel heel veel werk in zitten om alles weer bewoonbaar te maken.
    Het had idd veel slechter af kunnen lopen maar gelukkig is dat niet gebeurd!
    Hoop dat jullie snel weer terug naar Groningen kunnen.

    Liefs,
    Janette

    • Nou dat valt wel mee hoor! Anders had ik wel schoenen en een jas aangetrokken :P

      Het vervelende is ook de lange nasleep, spullen die gereinigd moeten worden, heen en weer reizen, etc.

      Maar: het komt allemaal weer goed (:

  5. Wat ben jij heldhaftig!
    Als je dit zo allemaal bekijkt en leest, hebben jullie echt ongelooflijk veel geluk gehad. Natuurlijk is al die rompslomp die er nu volgt niet echt leuk, maar jullie kunnen het in ieder geval na vertellen.
    Heel veel sterkte de komende tijd.
    groetjes,
    Karin

    • Haha, misschien een held op sokken! (letterlijk)

      De rompslomp is inderdaad vervelend, maar we hebben inderdaad geluk gehad. Het had allemaal veel erger gekund.

      Bedankt! (:

  6. Pingback: Brand update | From the yellow windows of the last train.·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s