Zomerleeslijst, deel 2

 Tijd voor deel twee:

6. Willem Frederik Hermans – De donkere kamer van Damokles (1958)

Ik moet toegeven dat ik maar één roman van W.F. Hermans heb gelezen: Nooit meer slapen. Dat vond ik trouwens een fantastisch boek. Ik ben benieuwd naar deze roman. Het na-oorlogse spreekt me altijd wel aan – en dan niet zozeer de hoop op een nieuw begin, maar de verwarring, raadsels en het verdriet dat een oorlog achterlaat. Tims commentaar: *blij verrast* “In ieder geval schrijf hij Damokles met een k.” *lichtelijk geërgerd* “Zoveel mensen schrijven het met een c! Dat is fout.”

Angst, dreiging en verraad, ongrijpbaarheid van de werkelijkheid en onkenbaarheid van de ander: in deze roman komen Hermans’ centrale thema’s op geraffineerde en uiterst beklemmende wijze aan bod. De donkere kamer van Damokles vertelt het verhaal van Henri Osewoudt, sigarenhandelaar te Voorschoten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontmoet hij de verzetsman Dorbeck, die sprekend op hem lijkt op één ding na, dat hij zwart haar heeft terwijl Osewoudt blond is, en die hem opdrachten geeft die hij gewillig uitvoert. Naar aanleiding van zijn daden wordt Osewoudt gevangen genomen, komt weer vrij, pleegt een moord, nog een moord.
Na de bezetting lijkt alles zich tegen hem te keren en wordt hij gekwalificeerd als landverrader. Zich beroepen op Dorbeck blijkt onmogelijk: er is geen enkel spoor dat leidt tot deze man. Het enige dat Osewoudt heeft om de wereld Dorbecks bestaan te bewijzen is een camera met een foto van Dorbeck erin, maar ook die foto blijkt uiteindelijk niet te bestaan.
Bestaat Dorbeck echt of heeft Osewoudt hem verzonnen? Is hij Osewoudts superego? In hoeverre is Osewoudt zelf verantwoordelijk voor zijn daden? Wie ben je als iedereen je ziet als een verrader en een leugenaar, bestaat er wel zoiets als waarheid en werkelijkheid? Om dergelijke vragen gaat het in dit huiveringwekkende boek, dat uitgroeide tot Hermans’ meest gelezen en bejubelde roman.

7. Anna Enquist – Het geheim (1997)

Ik was erg onder de indruk van Anna Enquists roman De thuiskomst. Een historische roman over ontdekkingsreiziger James Cook. Deprimerend en vol leed, maar ook meeslepend. Ik hoop dat Het geheim ook zo is!

Op een avond leest Bouw Kraggenburg in de krant een recensie over een verzamel-cd van de pianiste Wanda Wiericke. Tientallen jaren is het geleden dat hij haar, zijn ex-vrouw, voor het laatst gezien heeft. De recensie vertelt hem dat zij begin jaren tachtig door ziekte gedwongen werd het muziekleven te verlaten, terwijl hij dacht dat ze in Amerika zat.Wanneer Bouw erachter komt dat Wanda zich heeft teruggetrokken in een dorpje in de Pyreneeën, neemt hij het besluit zijn bezoek aan een congres in San Sebastian met een week te vervroegen en een omweg te maken langs de vrouw die haar muzikale ambities zwaarder liet wegen dan zijn liefde voor haar. Zo naderen heden en verleden elkaar gaandeweg in Het geheim, de tweede roman van Anna Enquist. De tegenwoordige tijd wordt de lezer afwisselend getoond door de ogen van Wanda en Bouw. Daartussendoor ontvouwt zich in korte, vaak ontroerende scènes de levensgeschiedenis van Wanda Wiericke, een leven waarin geheimen een grote rol spelen. Maar één tragisch geheim is allesoverweldigend – iets waartegen uiteindelijk alleen de muziek troost kan bieden?

8. Joke van Leeuwen – Iep! (1996)

Tussen alle zware volwassen-mensen-neerlandica-verantwoorde literatuur staat ook dit kinderboek. Ik kreeg het van mijn tante Rinske, samen met een hele stapel andere boeken, toen ze gingen verhuizen. Ik ben van mening dat goede kinderboeken net als Winnie de Poeh zijn: leuk voor zowel kinderen als volwassenen.

Op een dag ziet Warre onder een struik iets vreemds liggen. Hij weet niet of het een vogel is in de vorm van een meisje, of een meisje in de vorm van een vogel. Hij neemt het wezentje mee naar huis. Zijn vrouw Tine wil het houden, alsof het haar eigen kind is. Maar het heeft vleugels…

9. Rascha Peper – Een spaans hondje (1998)

Sinds ik Wie scheep gaat las, ben ik fan van Rascha Peper. Dit boek staat al een hele poos ongelezen in de boekenkast, dus laat ik daar gauw verandering in brengen.

Victor werkt in het succesvolle zandkastelenbedrijf van zijn broer. Op zekere dag verdwijnt hij zonder taal of teken. En hoewel hij zich soms wat zonderling gedroeg, komt zijn verdwijning voor iedereen volkomen onverwacht. De achterblijvers reageren elk op hun eigen manier.
Een Spaans hondje vertelt een onalledaags, maar meeslepend en ontroerend verhaal. Het is een roman over tijdelijkheid en het verlangen naar eeuwigheid, over liefde en dood, maar het is ook een familiegeschiedenis over drie broers, die volstrekt verschillend en toch op een bijzondere manier met elkaar verbonden zijn.

10. Arto Paasilinna – De huilende molenaar (1981) (originele titel: Ulvolva mylläri)

Deze roman heb ik van mijn buurvrouw Esther gekregen toen ik een jaar of dertien/veertien was. Toen ik het boek las, was ik denk ik nog te jong om de essentie te begrijpen. Ik vond het wat saai en de Finse namen nogal moeilijk. Inmiddels heb meer Finse literatuur gelezen en het lijkt me leuk om de roman nu te herlezen.

In een dorp in het noorden van Finland komt een reus van een man wonen. Huttunen, zoals hij heet, knapt er een vervallen molen op en brengt hem weer in bedrijf. De dorpsgemeenschap is aanvankelijk in haar nopjes met de nieuwe inwoner, want Huttunen is vriendelijk, behulpzaam en werkt hard. Maar hij houdt er een zonderlinge gewoonte op na: wanneer hij in somberheid vervalt, huilt hij naar de maan als een wolf.
Voor de dorpelingen is dat reden genoeg hem uit hun gemeenschap te verstoten. Ze willen hem koste wat kost voor gek laten verklaren. De hardnekkigheid waarmee ze hun voornemen uitvoeren, heeft verschrikkelijke gevolgen.
De huilende molenaar is een roman over de menselijke neiging om alles wat niet voldoet aan de norm, wreed te onderdrukken. Het hele boek door speelt Arto Paasilinna met de verwachtingen van de lezer. Zijn vertelplezier en onderkoelde humor zorgen voor een vanzelfsprekend en pakkend verhaal, dat men niet kan wegleggen.

11. Franziska Gerstenberg – Hoeveel vogels (2008) (originele titel: Wie viel Vögel)

Een boek gekocht in één of andere spotgoedkope prijzenpaleiswinkel. Niet direct de omgeving waar je besluit romans te kopen, maar dit boek sprong er voor mij uit.

In vijftien verhalen geeft deze nog in de DDR geboren auteur beelden uit het leven van haar generatiegenoten in het verenigde Duitsland. Deze observaties geven een betrouwbare indruk van de grote veranderingen, die sindsdien nog altijd plaatsvinden. Er is geen directe politieke controle en vervolging meer, maar de onzekerheden van de nieuwe situatie zijn wel degelijk voelbaar: directe ontslagen wanneer dat de werkgever uitkomt. Het leven is anders geworden, niet in alle opzichten beter. Sport blijft een belangrijke rol spelen, bij dansopleidingen blijft evenveel vereist als vroeger. Liefde en liefdeservaringen zijn er als altijd en overal. Een verhalenbundel die zeker de nodige aandacht verdient.

En dat is ‘m dan. Mijn leeslijst voor deze zomer! Iemand nog aanraders die ik toe moet voegen?

Advertenties

2 Reacties op “Zomerleeslijst, deel 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s